«Δέκα χρόνια δούλευα στο νοσοκομείο, πέντε στο πολιτικό και πέντε στο ψυχιατρείο... τα περίφημα άσυλα!
Ξυπνούσα στις 5 το πρωί, 900 ευρώ το μήνα, έκανα τη βάρδια μου και πήγαινα σπίτι.
Η δουλειά μου ήταν να καθαρίζω τις τουαλέτες.
Αλλά αυτού του είδους οι εμπειρίες ανοίγουν τα μάτια σας στην πραγματική ζωή, είναι χρήσιμες.
Δεν υπάρχει δικαιολογία, δεν υπάρχει άδεια, δεν υπάρχει «δεν μου αρέσει αυτός ο συνάδελφος οπότε δεν δουλεύω εκεί».
Η δουλειά είναι δουλειά.
Είτε σας αρέσει είτε όχι, πρέπει να το κάνετε και να σιωπήσετε.
Η δουλειά στο νοσοκομείο σημάδεψε τη ζωή μου.
Μπόρεσα να μάθω πολλές ιστορίες, ιδιαίτερα ταλαιπωρημένες, τις αληθινές.
Έχω δει ανθρώπους που είναι αγαπημένοι μου να πεθαίνουν, έχω δει σκηνές στις οποίες σκύβεις, σπας, κάνεις χίλιες ερωτήσεις, κλαις, αναρωτιέσαι «γιατί;» και δεν μπορείς να απαντήσεις στον εαυτό σου, μπορεί και να μην κοιμάσαι το βράδυ.
Στο άσυλο το ίδιο.
Πολύ διαυγείς άνθρωποι στην τρέλα τους, με έμφυτο ταλέντο για παράδειγμα στη ζωγραφική.
Ζούσαν με εκατομμύρια καφέδες και τσιγάρα και δημιούργησαν απίστευτα έργα.
Στα 31 μου ξεκίνησα την προπονητική, ξεκίνησα από μακριά, από τη σκόνη και το χώμα.
Εδώ, θέλω να σταθώ σε αυτό το σημείο για λίγο!
Αν μου επιτρέπεται, θέλω να δώσω μια συμβουλή στους νέους...
Μην παίρνετε ποτέ τον σύντομο δρόμο στη ζωή, είναι άχρηστο.
Γιατί τότε στο πρώτο εμπόδιο δεν θα έχεις τα μέσα να το ξεπεράσεις και θα αναγκαστείς να επιστρέψεις στην αφετηρία.
Στη ζωή τα πράγματα κερδίζονται με ιδρώτα και κόπο, με αξιοπρέπεια και σεβασμό.
Να είστε προσεκτικοί σε αυτήν την πτυχή που μας έφερε η πρόοδος, περπατήστε βήμα-βήμα. Περπάτα με τα πόδια σου!
Πιστεύω ότι το να είσαι πιστός δεν σημαίνει να πηγαίνεις στη λειτουργία κάθε Κυριακή με ένα νέο φόρεμα και το τελευταίο μοντέλο αυτοκινήτου.
Το να πιστεύεις σημαίνει να βοηθάς μια ηλικιωμένη κυρία που αντιμετωπίζει δυσκολίες, σημαίνει να χαϊδεύεις ένα παιδί που κλαίει, σημαίνει να χαμογελάμε, ή τουλάχιστον να προσπαθούμε, κάθε μέρα της ζωής μας.
Πρέπει να είμαστε πάντα στο πλευρό του λιγότερου δυνατού, στο πλευρό του πιο αδύναμου».
 Τζουζέπε Σανίνο...