«Το να φύγω από τη Μίλαν για την Ατλέτικο Μαδρίτης το 2002 ήταν η χειρότερη κίνηση της ζωής μου.
Η προσφορά έφτασε την τελευταία μέρα του μεταγραφικού παζαριού, έμειναν μόνο λίγες ώρες για να σκεφτώ και επέλεξα να επιστρέψω στην Ισπανία, όπου πάντα περνούσα καλά. Είχα παίξει δύο χρόνια με την Αλαβές, μια μικρή ομάδα, με την οποία είχα φτάσει στον τελικό του Κυπέλλου UEFA και η ιδέα να επιστρέψω στην Ισπανία, ειδικά στην Ατλέτικο, την τρίτη δύναμη του πρωταθλήματος, ήταν ελκυστική. 
Τον ίδιο χρόνο μετά την αποχώρησή μου, η Μίλαν κέρδισε το Champions League.
Ήμουν στην αρχική ενδεκάδα, γιατί τη σεζόν που ήμουν στη Μίλαν έπαιξα 29 παιχνίδια και έβαλα 3 γκολ.
Μετά από αυτή τη νίκη, κάθε παίκτης υπέγραψε ένα λευκό συμβόλαιο ως ανταμοιβή γι αυτήν την επιτυχία. 
Και τέσσερα χρόνια αργότερα η Μίλαν κέρδισε ξανά το Champions League.
Όλοι οι παίκτες που υπηρέτησαν τον σύλλογο εκτιμώνται, δεν είναι περίεργο που οι Μπαρέζι, Μαλντίνι, Κοστακούρτα και Ιντζάγκι έπαιξαν μέχρι τα σαράντα τους.
Η ομάδα έχει μια πολύ σαφή πολιτική, μοναδική στην Ευρώπη.
Όσοι θέλουν να φύγουν είναι ελεύθεροι να φύγουν, οι άλλοι μένουν για πάντα όμως κι'αυτό γιατί υπάρχει ένα κλίμα οικογένειας.
Νομίζω ότι αν είχα μείνει θα έπαιζα στη Μίλαν μέχρι τα 38 μου».
Κοσμίν Κόντρα