«Ο Prosinečki ήταν ο πιο καλός παίκτης με τον οποίο έχω παίξει στην καριέρα μου, μαζί με τον Totti, ο οποίος ωστόσο ήταν μόλις δεκαεπτά όταν ήμουν στη Ρόμα.
Με τον Ρόμπερτ, από την άλλη, ήμασταν μαζί στην εθνική ομάδα και στον Ερυθρό Αστέρα που κέρδισε τα πάντα.
Ήταν ένα πολύ αγνό ταλέντο, σαν διαμάντι.
Τα είχε όλα, σωματική διάπλαση, τρέξιμο, τεχνική, προσωπικότητα.
Και ήξερε να κάνει τα πάντα, να αμυνθεί, να κτατάει μπάλα, να επιτεθεί, να σκοράρει.
Συνολικό ρεπερτόριο, κοντινές, μακρινές μπαλιές, ντρίμπλα, τρέξιμο και λόμπες, σουτ.
Ένας εξαιρετικός ολόπλευρος παίκτης.
Όταν έπαιζε για τη Ρεάλ Μαδρίτης τον είδα να κάνει μια αδιανόητη προσποίηση, ο αντίπαλος μπροστά, χωρίς να ξέρει πια αν πρέπει να ακολουθήσει αυτόν ή την μπάλα, γλίστρησε και έσπασε τον πόδι του!
Ο Ρόμπερτ κέντησε στο ποδόσφαιρο με την απλότητα και τη φυσικότητα μόνο με τα γονίδια που είχε.
«Το να κάνεις εύκολα αυτό που οι άλλοι βρίσκουν δύσκολο είναι ταλέντο.
Το να κάνεις ό,τι είναι αδύνατο για ταλέντο είναι ιδιοφυΐα», είναι μια διάσημη φράση που φαίνεται να γράφτηκε για αυτόν. 
Αν ήθελε, θα μπορούσε να είχε δώσει και άλλα και να κερδίσει πολλά περισσότερα, χαράσσοντας μια θέση ανάμεσα στους μεγάλους όλων των εποχών.
Αλλά του άρεσε πάρα πολύ η ζωή…
Κάπνιζε δύο-τρία πακέτα Marlboro και έπινε ένα μπουκάλι ουίσκι την ημέρα.
Και το έκανε συνέχεια σε όλη του την καριέρα, από δεκαοκτώ έως τα τριάντα πέντε συνέχεια.
Πολύ καλό παιδί, με τα στραβά του βέβαια...
 Χωρίς αυτά, τι τεράστιος παίκτης θα ήταν.
Όλοι οι μεγάλοι έχουν τις αδυναμίες τους».
Σίνισα Μιχαίλοβιτς