«Με ρωτάνε να τους πω και να αναφέρω πέντε αμυντικούς για την εθνική ομάδα της Ιταλίας.
Δεν έχω βρει ούτε έναν...
Δεν υπάρχουν άλλοι, όλοι ξένοι.
Ο τελευταίος μεγάλος ήταν ο Κιελίνι.
Η σχολή μας έχει εξαφανιστεί, δεν υπάρχει κανείς να μάθει σε ένα αγόρι πώς να μαρκάρει, πώς να κινείται με την μπάλα και με τον αντίπαλο, πώς να προβλέπει το παιχνίδι και πώς να μην τον αφήνει να ξεφύγει.
Τώρα οι προπονητές στη Serie A είναι σχεδόν όλοι πρώην χαφ.
Ο τελευταίος ξένος αμυντικός που μου άρεσε;
Λοιπόν, ο τελευταίος ήταν ο Τιάγκο Σίλβα.
Είμαι οπαδός της Γιούβε, αλλά δεν βλέπω κάτι καλό στην άμυνα.
Δεν θέλω να γίνω καθηγητής, λέω αυτό που πιστεύω.
Ποιος θα μπορούσε σκοράρει σήμερα εννατίον μου??
Άκου, πιστεύεις ότι αυτοί οι παίκτες πρέπει να με τρομάζουν;
Δεν ξέρω.
Ο Όσιμεν είναι καλός επιθετικός.
Αλλά μάρκαρα τον Van Basten και δεν τον άφησα ποτέ να φύγει σε ανοιχτό γήπεδο.
Έπαιξα κόντρα στους Μπονισένια και Σεφτσένκο.
Και απέναντι στους Bettega, Pulici, Paolo Rossi, Altobelli, Pruzzο, Careca, Rummenigge, Batistuta, Weah.
Και επίσης απέναντι σε Βιέρι και Ιντζάγκι. 
Στα 40 σταμάτησα δύο φορές το Φαινόμενο Ρονάλντο, σκόραρε μόνο με πέναλτι.
Έλα, σε παρακαλώ…
Τι δεν μου αρέσει σε αυτό το ποδόσφαιρο;
Ξεκινώντας από την άμυνα...
Τα μπακ παίζουν την πάσα, δεν μπορώ να βλέπω πάσες χωρίς λόγο με τον τερματοφύλακα.
Το έχουν αντιγράψει βλακωδώς και άσκοπα οι πάντες.
Τους αμυντικούς και τους τερματοφύλακες τους πιάνει κρύος ιδρώτας πλέον.
Αλλά επιμένουν ότι πρέπει να ξεκινούν πάντα από πίσω και να συνεχίζουν τις πάσες.»
Πιέτρο Βιέρκοβουντ