«Είναι 13 Ιουνίου 2002.
Είμαι ενθουσιασμένος εδώ και σχεδόν εννέα μήνες, από τότε που ο γιος μου Daniele μου είπε...
 «Μπαμπά, η Valeria περιμένει μωρό».
Νιώθω το ίδιο άγχος όπως όταν έπαιξα στον τελικό του Μουντιάλ.
Ξαφνικά, υπάρχει η απελευθέρωση.
Η μαία φεύγει από το δωμάτιο και λέει στον γιο μου τον Daniele...
 «Κύριε Conti, όλα πήγαν καλά. Γεννήθηκε ένα όμορφο αγόρι».
Ο Daniele κλαίει, με αγκαλιάζει και εγώ χαίρομαι μαζί του.
Είναι και η γυναίκα μου η Λάουρα και όλοι αρχίζουμε να ουρλιάζουμε από ευτυχία.
Καθώς προσπαθώ να συνέλθω, ο Daniele με πλησιάζει...
 «Μπαμπά, είσαι λοιπόν χαρούμενος που γεννήθηκε ο Brunetto;».
«Σίγουρα», απαντώ, αλλά χωρίς να καταλαβαίνω τι εννοεί.
Η σύγχυση είναι μεγάλη.
Η Λάουρα, από την άλλη, το παρατηρεί και μου λέει...
 «Μπρούνο, κατάλαβες τι είπε ο γιος σου;».
"Τι είπε?"
«Φώναξαν τον εγγονό σου Μπρούνο. Μπρούνο Κόντι».
Εκείνη τη στιγμή ένα πολύ δυνατό ρίγος πέφτει στη σπονδυλική μου στήλη, το ίδιο ένιωσα βλέποντας πόσοι οπαδοί ήταν παρόντες στην εκδήλωση που γιορτάστηκε ο αποχαιρετισμός μου στο ποδόσφαιρο.
Πράγματι, αυτή τη φορά είναι ακόμη πιο έντονο.
Έγινα παππούς για πρώτη φορά και ανάμεσα στον εγγονό μου και εμένα, εκτός από το όνομα, υπάρχουν ήδη πολλές συμπτώσεις.
Η κούνια είχε το νούμερο 7, ο αριθμός που φορούσα για είκοσι χρόνια με τη φανέλα της Ρόμα.
Και τότε ο Μπρούνο, τον οποίο όλοι ήδη αποκαλούμε Μπρουνέτο, γεννήθηκε στις 13 όπως κι εγώ.
Εγώ τον Μάρτιο και αυτός τον Ιούνιο.
Σαράντα επτά χρόνια μετά, σίγουρα, αλλά παρ' όλα αυτά είναι συμπτώσεις.
Όταν μου τον δίνουν για πρώτη φορά στην αγκαλιά, βάζω αυθόρμητα τα χείλη μου στο μάγουλό του και αρχίζω να τραγουδάω...
 «Είσαι η αγάπη του παππού, η αγάπη του παππού είσαι εσύ. Μα πόσο όμορφος είσαι».
Λίγα λεπτά και ο Brunetto αποκοιμιέται.
Ένα δάκρυ κυλάει στη μύτη μου.
Κατάφερα να τον ηρεμήσω με ένα τραγουδάκι που θα γίνεται η ιεροτελεστία μου κάθε φορά που τον παίρνω αγκαλιά.
Καλύτερο από ένα γκολ στο ντέρμπι με τη Λάτσιο».
Μπρούνο Κόντι