«Η γνωριμία μας ξεκίνησε πολύ πριν τον κάνω τον πιο ακριβό παίκτη στην Αγγλία.
Ήμουν στενός φίλος με τον Mel Machin, ο οποίος με πήρε τηλέφωνο από τη Bournemouth το 1997 για να μου πει ότι είχε ένα πάικτη που έπρεπε να τον δω, από τη West Ham.
«Αγόρασέ τον», είπε ο Μελ.
"Ποιο είναι το όνομά του?"
"Ρίο Φέρντιναντ"
Τον είχα ακούσει στην εθνική ομάδα νέων...
Τον είχαμε παρατηρήσει και είχαμε προσέξει τα προσόντα του, ήταν ψηλός, ισορροπημένος, με μια νότα επιθετική.
Ο Μάρτιν Έντουαρντς τηλεφώνησε στον πρόεδρο της Γουέστ Χαμ, Τέρι Μπράουν, ο οποίος είπε...
«Θέλουμε ένα εκατομμύριο συν τον Ντέιβιντ Μπέκαμ».
Με άλλα λόγια δεν ήταν προς πώληση...
Ο Rio τελικά πουλήθηκε στη Λιντς για 18 εκατομμύρια δολάρια.
Στον πρώτο αγώνα με τη Λέστερ έκανε πολλές γκάφες.
Βλέποντας το παιχνίδι ένιωσα μια ανακούφιση, που σήμερα με κάνει να χαμογελάω...
Δόξα τω Θεώ δεν τον προλάβαμε εμείς, χάθηκε τελείως αυτός.
Αλλά, περιττό να πούμε, ότι έγινε πολύ καλύτερος...
Η αγορά του Ferdinand μας κόστισε πολύ, αλλά αν διαιρέσετε τον αριθμό με 10/12 χρόνια απόδοσης σε αυτό το επίπεδο, αρχίζει να μοιάζει με ένα παζάρι που πρέπει να γίνει…
Μόλις έφτασε, είπα στον Ρίο..
 "Είσαι ένας αλοπρόσαλλος τύπος."
«Δεν μπορώ να κάνω κάτι» είπε.
«Αλλά πρέπει να το κάνεις, γιατί θα σου κοστίσει πολλά λάθη και θα είμαι δίπλα σου για να διορθωθείς.».
Ήταν πραγματικά αλοπρόσαλλος.
Μερικές φορές σέρνονταν αργά γύρω από το γήπεδο, μετά σε ένα σημείο ξεκινούσε σαν αγωνιστικό αυτοκίνητο.
Δεν έχω ξαναδεί τόσο εντυπωσιακή αλλαγή ρυθμού.
Με τον καιρό η ικανότητά του να συγκεντρώνεται βελτιώθηκε και άρχισε να απαιτεί περισσότερα από τον εαυτό του, αναλαμβάνοντας όλο και περισσότερες ευθύνες μέσα στην ομάδα.
Έγινε ολοκληρωμένος παίκτης».
Άλεξ Φέργκιουσον