“Η φήμη που έχει κερδίσει ο Μοντέρο για τον εαυτό του ως “κακός” είναι απρόσιτη και δεν ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα!
Και να σκεφτεί κανείς ότι ο Paolo είναι πολύ ντροπαλός άνθρωπος και έχει μια σπουδαία στάση ζωής και αξιοπρέπεια, είναι πολύ γενναιόδωρος.
Δύο πράγματα που δεν έπρεπε να αγγίξεις… οικογένεια και συμπαίκτες, πάνω απ’όλα τον Ζιντάν.
Στο γήπεδο ήταν σχεδόν σωματοφύλακας μας, εκτός από σπουδαίος αμυντικός.
Η προσωπικότητα του Paolo είναι αυτή που μπορεί να αντισταθεί χωρίς να εξαφανιστεί ακόμα και μπροστά στο Moggi…
Στις 25 Σεπτεμβρίου 1999, ο Ancelotti ήταν ήδη στον πάγκο και παίζαμε με την Λέτσε.
Οι αντίπαλοι έχουν καλύτερο ρυθμό και κερδίζουν 2-0.
Μετά από μια σύντομη συνέντευξη μπροστά από τα μικρόφωνα του Rai, επιστρέφω στα αποδυτήρια για να χαιρετήσω τους φίλους μου στην Λέτσε, αφού είχα άδεια εικοσιτεσσάρων ωρών να μείνω στο δικό μου μέρος.
Εν τω μεταξύ φτάνει ο Moggi…
”Δεν πας πουθενά.
Θα μείνουμε πάλι όλοι μαζί και αύριο το πρωί θα έχουμε προπόνηση στο Τορίνο. ”
Δεν μπορώ να κρύψω την απογοήτευση μου αλλά προσαρμόζομαι σ’αυτό που λέει.
Την επόμενη μέρα, ο Moggi μας μαζεύει σε μια αίθουσα και αρχίζει να φωνάζει…
“Ντροπή! Όλο το Lecce κοστίζει λιγότερο από έναν από εσάς!”.
Ο διευθυντής μας κοιτά στα μάτια έναν-έναν και συνεχίζει…
«Πώς μπορείς να παίζεις έτσι;»
”Εσύ, Μαρκ” λέει γυρίζοντας στον Ιουλιάνο…
”Τι σκέφτεσαι όταν είσαι στο γήπεδο;”
Απόλυτη σιωπή.
“Και εσύ, Πάολο… “
«Έχεις κάτι να μου πεις;»
”Όχι, μιλούσα με τον Μαρκ που δεν σου απάντησε…”
”Μαρκ, δεν μπορείς να κάνεις ό,τι κάνει ο Πάολο, να πιείς μια επιπλέον μπύρα ή να επιστρέψεις αργά το βράδυ σπίτι σου.
Επειδή ο Paolo είναι πρωταθλητής, όχι εσύ!”
Ο Μότζι γελάει και καταλαβαίνει επ’ακριβώς τη νοοτροπία αυτού του παίκτη και φυσικά του δίνει άδεια. “
Αντόνιο Κόντε
