«Ένα πρωί, μέσα Σεπτεμβρίου ήταν, κάθομαι στο μπαρ και μιλάω με κάτι φίλους.

Στην παρέα υπάρχει επίσης ο κύριος Τζιάνια, γείτονάς μου, Σικελός, πολύ ξεχωριστός, ένας ολοκληρωμένος άνθρωπος.
Ξαφνικά η Ελιζαμπέτα, η κόρη του, εμφανίστηκε.
«Καλημέρα σε όλους» μας χαιρετά…

«Ω θεέ μου, είσαι κι εσύ εδώ, Αντόνιο, πώς είσαι; “.
«Αρκετά καλά» απαντώ, ”προσπαθώ πάντα να μένω σε φόρμα. “
«Είσαι πολύ καλά» απαντά η Ελιζαμπέτα, με ένα όμορφο χαμόγελο.
Ευχαριστώ, ντρέπομαι λίγο από αυτό το κομπλιμέντο.
Μετά από λίγες μέρες θα της τηλεφωνήσω.

Ζητώντας της να βγούμε
Δεν είχα το αυτοκίνητό μου εκείνο το βράδυ.

Παίρνω τηλέφωνο έναν φίλο και μου δίνει το Smart του.
Κάνουμε δέκα μέτρα και το Smart μένει στη μέση του δρόμου σαν ξεφουσκωμένο μπαλόνι.
Κοιταζόμαστε στα μάτια και γελάμε.

Πλησιάζω και τη φιλάω για πρώτη φορά.
Μετά αφήνουμε το αυτοκίνητο εκεί και περπατάμε χέρι με χέρι.
Συναντάμε τον μπαμπά της Ελιζαμπέτα εκείνο το βράδυ και περιμένω να μου πει…

Γουρουνόσκυλο, φύγε απο την μέση.

«Καλησπέρα Τζιάνι» Λέω με μέγιστη φυσικότητα, ενώ η φωνή μου έτρεμε.
Βγαίνει από το αυτοκίνητο και με κοιτάζει με το τυπικό μάτι ενός καχύποπτου πατέρα.
-Τι έγινε??
«Τίποτα, Τζιάνι, πήραμε μια ταινία και ανεβαίναμε επάνω να την δούμε. “
“Πρόσεχε, Αντόνιο, γιατί έχω μόνο μία κόρη. “
Αλλά τώρα η ιστορία μας έχει αρχίσει
Την πρώτη φορά που μαζεύω που η Ελιζαμπέτα είναι κάτω από το σπίτι μου έχω Porsche.

Κατεβαίνω, της ανοίγω την πόρτα, κάθεται και την βλέπω να αρχίζει να ψάχνει για το χερούλι.
Ξέσπασα στα γέλια σαν τρελός.
«Κοίτα, η Porsche δεν έχει χερούλι! “
Και εκείνη, πολύ ενοχλημένη λέει…

«Στην πραγματικότητα, δεν μου αρέσουν αυτά τα αυτοκίνητα! “.
Ίσως έχει δίκιο.
Το Smart είναι καλύτερο.
Ειδικά όταν ένας φίλος σου το δάνεισε και έχει την καλή αίσθηση να σε αφήσει να περπατάς στη μέση της νύχτας με τη γυναίκα της ζωής σου. “
Αντόνιο Κόντε