”Ως παιδί, η ευτυχία μου ήταν να έχω αυτό που είχαν όλα τα άλλα παιδιά, να μπορώ να φορέσω κάτι καινούριο και να το επιδεικνύω, γιατί συνήθως φορούσα την ίδια φόρμα όλη την ώρα.
Συνήθιζα να φοράω πράγματα που είχαν σχέση με το ποδόσφαιρο.
Αν δεν είχα κάλτσες, θα φορούσα εκείνες τις μακριές κάλτσες μου. Προσπαθούσα να τις κρύψω κάτω από το τζιν μου, αλλά στο σχολείο το παρατηρούσαν και με κορόιδευαν.
Κάθε μέρα ήταν μια μάχη κατά της φτώχειας και της ντροπής.
Ευτυχία με τον μπαμπά μου ήταν όταν έπαιρνε τη μαμά μου, εμένα και την αδερφή μου, γιατί ήταν η σειρά του να μας έχει όλη μέρα.
Πηγαίναμε σε ένα μεγάλο πάρκινγκ, με έβαζε στα γόνατα και κρατούσα το τιμόνι του σκούρου μπλε Opel Kadett.
Μετά θα μας πήγαινε να φάμε τεράστια μπιφτέκια και παγωτό με κρέμα από πάνω.
Αυτή ήταν αληθινή ευτυχία.
Η μητέρα μου είναι γαλήνια σήμερα και η ευτυχία της είναι μέρος της δικής μου.
Διαβάζεις στο πρόσωπο της και στα χέρια της πόσο έχει δουλέψει στη ζωή της.
Σηκωνόταν στις τέσσερις το πρωί για να πάει στη δουλειά και γυρνούσε το απόγευμα για να φροντίσει πέντε παιδιά.
Είχε δύο Βαλκάνιους συζύγους που έπιναν και της δημιούργησαν περισσότερα προβλήματα παρά την βοήθησαν.
Όταν πήρα τον πρώτο μου μισθό στον Άγιαξ, της είπα…
”Μαμά, από σήμερα δεν δουλεύεις πια. Θα σε φροντίζω εγώ”.
Και μου απάντησε…
-Ζλάταν, θέλεις να με σκοτώσεις;
-Τι σημαίνει αυτό;
Αν μείνω σπίτι, θα πεθάνω. Πρέπει να κάνω κάτι.
Έτσι συμφωνήσαμε ότι θα εργαζόταν λιγότερες ώρες την ημέρα, όπως ήθελε αυτή.
Τώρα της αγόρασα ένα διαμέρισμα στην Κροατία όπου ζουν οι δύο αδελφές της, με τις οποίες είναι πολύ δεμένες, που δεν μπορούσε να δει για πολλά χρόνια.
Για τον πόλεμο και όλα αυτά που έγιναν.
Χαίρομαι που είναι καλά εκεί.
Είναι ευτυχισμένη έτσι και δεν μου ζήτησε ποτέ τίποτα.
Συνήθως επισκέπτομαι τον μπαμπά μου κάθε φορά που επιστρέφω στη Σουηδία.
Περνώντας απο το Μάλμε από τη Στοκχόλμη και χαιρετώντας τους πάντες.
Για τα υπόλοιπα σχεδόν ποτέ δεν μιλάμε.
Θυμάμαι επίσης όταν πήγα στη Νέα Υόρκη, στην πρώτη θέση, την πρώτη φορά πήγα με την Έλενα, χάρη στα εισιτήρια που μου έκανε δώρο.
Ήταν το πρώτο μας ταξίδι μαζί.
Το θυμάμαι αυτό ως την κορυφή της ευτυχίας…”
Ζλάταν Ιμπραΐμοβιτς
