Ήταν ένα Σάββατο του 1995 όταν την παραμονή ενός αγώνα πρωταθλήματος, ο Φάμπιο Καπέλο κάλεσε τους δημοσιογράφους σε συνέντευξη Τύπου…

“Ο Μάουρο Τασότι πήγε σπίτι του, δεν παίζει.

Δεν έρχεται μαζί μας, επειδή είναι απελπισμένος, η γυναίκα του η Αντονέλα έχει καρκίνο”.

Όταν συναντήθηκαν με την Αντονέλα, ο Τασότι είχε μετακομίσει πρόσφατα στη Μίλαν αφού πριν έπαιζε στην Λάτσιο.

Στην ουσία έγινε Μιλανέζος και Μιλανίστα μετά την μεταγραφή εκείνη, οπότε το 1986 αποφάσισαν να παντρευτούν.

Η Αντονέλα ήταν ένα απλό και γλυκό κορίτσι.

Το μεγαλύτερο χόμπι τους ήταν η οικογένεια.

Δεν αγάπησαν τη νυχτερινή ζωή, προτίμησαν να δουλεύουν με πλήρη απασχόληση τα παιδιά τους.

Το 1988 χρονιά που κατέκτησε το πρώτο πρωτάθλημα στα κόκκινα, ο πρωτότοκος Nικολό γεννήθηκε.

Τον Νοέμβριο του 1990, ένα μήνα πριν από τον δεύτερο θρίαμβο του Διηπειρωτικού Κυπέλλου στο Τόκιο, γεννήθηκε η Λουκρητία.

«Τα παιδιά μας είναι και τα τυχερά μας φυλαχτά», είπε η Aντονέλα.

Για τον Μάουρο, όπως και για όλους όσους την γνώριζαν, η Αντονέλα ήταν μια υπέροχη μητέρα και σύζυγος.

Από εκείνο το Σάββατο του 1995, οι ζωές του ζευγαριού ανατράπηκαν εντελώς.

Ο Μάουρο στάθηκε στο πλευρό της φροντίζοντας την μέχρι το τέλος των ημερών της.

Το 1997 μάλιστα, η Αντονέλα πέθανε σε ηλικία 32 ετών, αφού πάλεψε με όλες της τις δυνάμεις ενάντια σε αυτό το τρομερό κακό.

Η ζωή του Μάουρο δεν ήταν ποτέ η ίδια από τότε.

Υπέφερε σιωπηλά τον δικό της πόνο, μεγαλώνοντας τα δύο όμορφα παιδιά τους με τον καλύτερο τρόπο που μπορούσε και παραμένοντας για πάντα δεμένος στη μνήμη της Αντονέλας του.