”Μια φορά ο Φερνάντο Κόουτο και ο Σιμεόνε τσακώθηκαν κατά τη διάρκεια της προπόνησης, τότε, όταν μπήκαν στα αποδυτήρια, ο καθένας είχε απο κάτι στα χέρια του για να κάνει κακό στον άλλον κι αν δεν τους χωρίζαμε θα αλληλοσκοτωνόταν.
Για άλλη μια φορά αυτό συνέβη με τον Σέρτζιο Κονσεισάο και τον Κόουτο, οι οποίοι ήταν συμπατριώτες, αλλά δεν καταλάβαιναν απο αυτά.
Ο Φερνάντο Κόουτο ήταν ένας δολοφόνος με ποδοσφαιρικά παπούτσια.
Η αλήθεια είναι ότι ο Φερνάντο κι εγώ προκαλούσαμε τους αντιπάλους κατά τη διάρκεια των αγώνων.
Ξεκινούσαμε από τα αποδυτήρια και μετά στο γήπεδο μοιράζαμε τα καθήκοντα μας.
Διαλέγαμε αντίπαλο σκόπιμα και τον προσβάλλαμε…
”Ρε, τι κάνεις, παλιομαλάκ…! “.
Οι περισσότεροι συνήθιζαν να ζητάνε συγνώμη χωρίς να έχουν κάνει τίποτα.
Και συνεχίζαμε χειρότερα…
“Τι συγνώμη γαμώτ…
Τώρα βλέπεις τι έκανες??
Φερνάντο; Πάρ’ τον μόνος σου.”
Ή το αντίστροφο…
”Σίνισα, χτύπα αυτόν τον μαλάκ…”.
Βασικά, ο ένας τον άγχωνε και ο άλλος τον κρατούσε σε αγωνία, για να μην τον χτυπήσει.
Δεν διαγωνιζόμασταν για το βραβείο fair play.
Αντιπαθητικοί??
Βέβαια.
Αυτούς που τους μισούσαν όλοι??
Εννοείται.
Αλλά θέλαμε να κερδίσουμε και αυτό ήταν μέρος του παιχνιδιού.
Χρειάζεσαι τέτοιους τύπους σε μια ομάδα. “
Σίνισα Μιχαίλοβιτς
