”Ήθελα απλώς να παίξω ποδόσφαιρο.

Αυτό που δεν μπορούσαν να καταλάβουν ήταν ότι δεν με ένοιαζε με ποιον θα έπαιζα.

Είτε ήταν Γιουβέντους, Μπρέσια, Ρεάλ Μαδρίτης ή οποιοσδήποτε άλλος αντίπαλος, ήμουν πάντα ο ίδιος, ήθελα απλώς να διασκεδάσω.

Ήταν μέρος αυτού που ήμουν, όχι μόνο έπαιζα καλά, αλλά και δούλευα σκληρά.

Για παράδειγμα, όταν παίξαμε με την Ρεάλ Μαδρίτης εκτός έδρας για πρώτη φορά, ήμουν πάντα στο δωμάτιο με τον Κάρλο Αντσελότι και το πρωί που ξυπνήσαμε μου είπε…

“Σε είδα να κοιμάσαι σαν μωρό, όλο το βράδυ, πώς μπορείς να κοιμάσαι όταν αντιμετωπίζουμε την Ρεάλ Μαδρίτης;

Σε έβλεπα να κοιμάσαι έτσι και σε ζήλεψα.”

Απάντησα…

”Κάρλο, γιατί ανησυχείς?? Είμαστε πολύ πιο δυνατοί απο αυτούς… Ασε με ήσυχο.”

Όταν όμως κατέβηκα από το λεωφορείο, άρχισα να φαντάζομαι το παιχνίδι και να το παίζω στο μυαλό μου.

Είδα τον εαυτό μου να τρέχει, να ντριπλάρει, αυτό είναι, βλέπεις τον εαυτό σου να κάνει πράγματα, να έχεις την μπάλα, να πασάρεις ή να σκοράρεις, αυτά πρέπει να είναι στο κεφάλι σου εκείνη την στιγμή.

Κάθε χρόνο ήταν όλο και πιο δύσκολο να παίξεις, γιατί οι αντίπαλοι σε γνώριζαν παίρνοντας τα μέτρα τους.

Η κατάκτηση του Κυπέλλου Πρωταθλητριών, είναι ένα απίστευτο συναίσθημα, είναι ο πιο σημαντικός στόχος.

Όλος ο κόσμος σε παρακολουθεί.

Ήταν όλα υπέροχα, γιατί κι’εμείς ήμασταν υπέροχοι και φτιάξαμε μια υπέροχη ομάδα.”

Ρουντ Γκούλιτ