«Tην ημέρα του τελικου του Τσαμπιονς Λιγκ στην Αθήνα,το 1994 ο Φράνκο Μπαρέζι δεν ήταν διαθέσιμος.

Θυμάμαι ότι μέσα στο λεωφορείο πριν φτάσουμε στο γήπεδο, μας συγκέντρωσε όλους και είπε:

”Παιδιά, είστε ο κορμός αυτής της ομάδας.

Σήμερα οι εφημερίδες λένε οτι θα χάσουμε, το κάνουν για εμπορικούς σκοπούς.

Παίζουν με ένα 4-4-2…

Ντοναντόνι εισαι αυτός που μπορεί να σπάσει το παιχνίδι τους.

-Πώς αισθάνεσαι??

Καλά, είπε ο Ρομπέρτο.

-Εντάξει, όπως και γι’αυτούς υπάρχει ο Στόιτσκοφ και ο Ρομάριο.

Να θυμάστε ότι κινούνται πολύ, αλλά θα προσπαθήσουμε να βάλουμε σε κλουβί τον βραζιλιάνο , γιατί δημιουργεί περισσότερα προβλήματα.

Θα δωσουμε χώρο στον Στόιτσκοφ γιατί ο βούλγαρος είναι αργός.

Μόλις φτάνει η μπάλα στον Ρομάριο εσείς κλείστε, ο Γκάλι και ο Τασότι και ο Μαλντίνι θα καθαρίζει οτι περνάει απο εκείνους.

Απάντησα…

– Αρχηγέ, δεν είναι καλύτερα να πάω εγω, από τον Τασότι??”

-Όχι, ο Μάουρο βοηθάει τον Γκάλι να κλείσει τον Ρομάριο, εσυ καθαρίζεις τα πάντα πίσω, οτι περνάει.

Αν το κάνεις αυτό, το κύπελλο θα είναι δικό μας.

” Ήμουν έκπληκτος γιατί πάντα τον ακολουθούσα και τώρα όλες οι ευθύνες έπεφταν πάνω μου.

Όλη η ομάδα άκουσε τα λόγια του και ο Καπέλο τον άκουσε επίσης.

Ο προπονητής στο τέλος της ομιλίας γύρισε και είπε…

«Αγόρι μου, έχει ήδη πει τα πάντα ο Αρχηγός. Τώρα πάνε, και φέρε στο σπίτι το κύπελλο.»

Πάολο Μαλντίνι