Ένας επιθετικός που βγήκε πρώτος σκόρερ και στις τρεις επαγγελματικές κατηγορίες της Ιταλίας.
Serie C, Serie B, Serie A!!!
”Πολλές φορές σκέφτομαι τι έχω κάνει στη ζωή μου.
Μετά κοιτάζω αυτή τη φωτογραφία που είναι στο σαλόνι μου…
“Έπαιξα εναντίον του Ρονάλντο, αυτό έκανα…”
Στα δεκάξι, ήμουν σιδεράς, αυτή ήταν η κανονική μου δουλειά.
Μετά έκανα τον ποδοσφαιριστή και για μένα αυτό ήταν το χόμπι μου.
Περνούσα καλά και ένιωθα τυχερός.
Ποτέ ομως δεν ξέχασα τα απλά πράγματα που σε κάνουν χαρούμενο, τα οποία πολλοί τα ξεχνάνε κατά τη διάρκεια της καριέρας τους.
Στο γήπεδο έδινα τα πάντα.
Η διαφορά ανάμεσα στο δικό μας ποδόσφαιρο και σ’αυτό που βλέπουμε τώρα…
Κάποτε ήμασταν έντεκα εργαζόμενοι που συνεργαζόμασταν για την ομάδα της πόλης μας και την τιμή της.
Σήμερα μπορείτε να δείτε έντεκα διαφορετικές βιομηχανίες στο γήπεδο.
Υπο αυτή την έννοια, τα μεσα κοινωνικής δικτύωσης, δεν βοηθούν, πολλοί ποδοσφαιριστές έχουν χάσει την αίσθηση της απόλαυσης του παιχνιδιού.
Ναι, είναι αλήθεια ότι είχα τρέλα με το κάπνισμα αλλά το έκανα στο φως της ημέρας, χωρίς ντροπή, στην πραγματικότητα κάπνιζα ακόμα και στα αποδυτήρια, πριν μπω στο γήπεδο… και πολλοί άλλοι κάπνιζαν, αλλά το έκαναν κρυφά, για να σώσουν την εικόνα τους.
Σήμερα, ζω με ηρεμία, κάθομαι λίγο στον κήπο, παίζω πλέιστεσιον, περιμένω το Σαββατοκύριακο να δω ποδόσφαιρο.
Το μεγαλύτερο μου συναίσθημα και χαρά, πέρα οτι έπαιξα αντίπαλος με τον Ρονάλντο, ήταν οτι έπαιξα ως συμπαίκτης με τον Ρομπέρτο Μπάτζιο στην Μπρέσια.
Τρεις μέρες νωρίτερα νομίζαμε ότι ήταν ένα αστείο του προέδρου, Κοριόνι.
Τότε εμφανίστηκε ο Μπάτζιο στην προπόνηση, ήρθε στ’αλήθεια.
Η μεγαλύτερη λύπη μου, ήταν που δεν έπαιξα στην Εθνική.
Αν κοιτάξω πίσω, συνειδητοποιώ ότι έκανα όλα όσα ήθελα, όπως τα ήθελα.
Η μεγαλύτερη ικανοποίηση είναι να βλέπεις ακόμα την αγάπη των ανθρώπων, η οποία παρέμεινε ανέπαφη παρά το πέρασμα του χρόνου.
Όταν επιστρέφω στις ομάδες που έπαιξα, με υποδέχονται πάντα με αγάπη και πέρα από βραβεία και κύπελλα, νομίζω ότι αυτό είναι το καλύτερο δώρο για κάποιον που έχει το ποδόσφαιρο στη ζωή του.
Μου λείπουν οι πανηγυρισμοί μετά από ένα γκολ, μου λείπουν και οι ήττες, γιατί το να ξέρεις να χάνεις είναι ο μόνος τρόπος να μάθεις να σηκώνεσαι.
Ποτέ δεν θα φανταζόμουν ότι θα φτάσω στους στόχους που έθεσα.
Στα 35 κέρδισα τον τίτλο του πρώτου σκόρερ της Σέριε Α, όχι με την Γιούβε αλλά με την Πιατσέντσα.
Τα πάντα χωρίς να εγκαταλείπω τις μικρές απολαύσεις της ζωής.
Είμαι ο ίδιος άνθρωπος που ήμουν στα είκοσι μου χρόνια.
Ποτέ δεν ένιωσα ως κάποιος σημαντικός.
Πάντα ζούσα σεμνά και ήρεμα, αντιμετωπίζοντας το ποδόσφαιρο με μια ψυχική γαλήνη.
Αν μείνεις ταπεινός, τότε μπορείς να πας μακριά. Όχι μόνο στο ποδόσφαιρο αλλά και στη ζωή.
Σκόραρα περισσότερα από 300 γκολ, το έκανα με κάθε δυνατό και φανταστικό τρόπο, ήμουν ο κορυφαίος σκόρερ σε Serie A, B και C.
Ντάριο Χούμπνερ
