”Είμαι περήφανος γι’αυτά που έκανα στη ζωή μου γιατί έκανα τα πάντα μόνος μου, αλλά η μητέρα μου ήταν απαραίτητη.

Δεν ήταν στο σπίτι, εργαζόταν για να μας ζήσει και να διορθώσει τα προβλήματα που μας είχε αφήσει ο μπαμπάς.
Ημουν πάντα απασχολημένος με την μπάλα και ήταν η σωτηρία μου, η μητέρα μου με έχανε κάθε μέρα.
Λυπάμαι που δεν μπορεί να δεί που έφτασα και τι έκανα.
Πέθανε από καρκίνο, πολέμησε έξι μήνες με την αρρώστια, όμως είναι πάντα μαζί μου.
Κάθε φορά που παίζω, βάζω την αποφασιστικότητα που με δίδαξε.

Κανείς δεν μου έδωσε τίποτα.

Η μαμά μου μεγάλωσε εμένα και την αδερφή μου μόνη της και το να παίξω με έναν συγκεκριμένο τρόπο ήταν μια έκρηξη θυμού και ψυχής.

Γνωρίζω ότι έκανα κάτι λάθος εκτός γηπέδων και ξέρω ότι έχω ελαττώματα, αλλά αυτός είναι ο χαρακτήρας μου.

Ωστόσο, ένα πράγμα δεν μπορούν ποτέ να πουν για μένα, ότι δεν έδωσα τα πάντα στο γήπεδο.

Και αυτή είναι η μεγαλύτερη ικανοποίησή μου.

Η φανέλα της Ρόμα, έχει γίνει δεύτερο δέρμα μου.

Έπαιξα σε ημιτελικό Τσάμπιονς Λιγκ με την Ρόμα και ένιωσα σημαντικός.

Οι οπαδοί της Λάτσιο με παρακαλούσαν στον δρόμο να μην παίξω στα μεταξύ μας παιχνίδια, ακόμα και γι’αυτούς ήμουν σπουδαίος παίκτης.

Είμαι έτσι, δεν φοράω μάσκες, δεν μπορώ να κάνω τίποτα γι ‘ αυτό.

Βαρέθηκα να με αποκαλούν κακό παιδί.

Το ποδόσφαιρο ήταν ένα χόμπι για μένα.

Εντάξει, αλλά θέλω να κριθώ για την απόδοσή μου, όχι για ό, τι κάνω έξω από το γήπεδο.

Πρέπει να μιλήσουμε με άλλους τρόπους για τον Μαραντόνα γι ‘ αυτό το λόγο??

Όλοι είναι ελεύθεροι να κάνουν ό, τι θέλουν αν παίζουν καλά στο γήπεδο.

Νομίζετε ότι όλοι οι ποδοσφαιριστές είναι καλοί ανθρωποι??

Δεν θέλω να πω άλλα.

Άρχισα να παίζω ποδόσφαιρο για να μπορέσω μια μέρα να πάω σ’ένα Μουντιάλ, ήταν το όνειρό μου απο παιδί και μου το στέρησαν με δικαιολογίες…”

Ράτζα Ναινγκολάν