” Στην εποχή μου η Μίλαν αντιπροσώπευε την τελειότητα… οργάνωση, ιδέες, μεθόδους εργασίας, ήταν μια πραγματική οικογένεια.

Η Ιταλία είναι το δεύτερο σπίτι μου, αγαπώ τους ανθρώπους, τη γλώσσα, τον πολιτισμό αυτής της χώρας.

Είμαι απογοητευμένος με το πώς το ποδόσφαιρο μετατράπηκε σε κατι που βγαζει αρνητικό πρόσημο.

Κάποιες ομαδες σήμερα φέρονται σα να ζουν στον πλανήτη των πιθήκων.

Όλα γυρίζουν γύρω από τα χρήματα, αλλά κανεις δεν νοιαζεται για τις πραγματικές αξίες του αθλητισμού.

Πολύ συχνά τα χρήματα του ποδοσφαίρου καταλήγουν στην τσέπη ανθρώπων που δεν αγαπάνε το άθλημα και δεν κάνουν τίποτα γι’αυτό.

Δεν υπάρχει πλέον ο εκπαιδευτικός και κοινωνικός ρόλος του ποδοσφαίρου.”

Ζβόνιμιρ Μπόμπαν

«Τα τελευταία χρόνια σπάνια βλέπουμε χαφ να ντριμπλάρουν, να ρισκάρουν ένα κάθετο παιχνίδι, να επινοούν και αυτό κάνει φτωχό το παιχνίδι.
Στις σχολές ποδοσφαίρου κάνουν λάθος να πιστεύουν ότι το ποδόσφαιρο με τα iPad. 
Προπονητές του κόσμου, το ταλέντο πρέπει να απελευθερωθεί, όχι να φυλακιστεί.
Τι γνώμη έχω για τις πολλές προσομοιώσεις που εμφανίζονται σήμερα;
Είναι καλύτερο αν οι παίκτες κρατούν την αναπνοή τους και τον θυμό τους αντί να φωνάζουν για να ξεγελάσουν τον διαιτητή.
Το θέμα είναι να έχουμε ένα πιο σωματικό ποδόσφαιρο, αγγλικού τύπου.
Στην εποχή μου, αν μετά από ένα φάουλ έκανες θέατρο, ένας από τους συμπαίκτες σου, θα σου φώναζε: 
«Τι ουρλιάζεις, σήκω»!
Τώρα πολλοί, μόλις νιώσουν κορασμένοι, πέφτουν κάτω, σα να πρόκειται να ανεβάσουν ένα ανύπαρκτο δράμα.
Όλα αυτά είναι άδικα και ανέντιμα, φτάνει.
Πρέπει να σεβόμαστε περισσότερο τους διαιτητές, τους αντιπάλους και το παιχνίδι του ποδοσφαίρου, κυρίως αυτό.»
Ζβόνιμιρ Μπόμπαν