«Το να φύγω απο τα δεκατέσσερα μου απο το σπίτι, μου άλλαξε τη ζωή.

Το να αφήνεις το σπίτι σου και την οικογένεια απο μικρός, σε κάνει να μεγαλώνεις και να γίνεσαι άντρας.

Οι γονείς μου ανησυχούσαν περισσότερο, όχι εγώ.

Έφυγα για τις Κάννες, όπου με πήρε μαζί του, ο κύριος Βαρόντ, που ήταν δεύτερος πατέρας μου.

Όταν με είδε να παίζω στo Σεπτεμέ, δεν ήμουν καν μέσος.

Έλειπε ένας αμυντικός και με έβαλαν σε αυτόν τον ρόλο.

Από εκείνη τη στιγμή άρχισα να δουλεύω σαν τρελός.

Οι γονείς μου λυπήθηκαν που άφησα το σχολείο, αλλά ήθελα να γίνω ποδοσφαιριστής και ήθελα να τους κάνω περήφανους για μένα.

Η μεγάλη μεταγραφή στην Ρεάλ, προέκυψε δίχως να το περιμένω απο πριν.

Υπήρξε μια συνάντηση με τον Φλορεντίνο Πέρεθ στο Μονακό.

Πήγαμε σε ένα εορταστικό δείπνο, αλλά δεν καθόμασταν ο ένας δίπλα στον άλλο.

Μου δίνει μια χαρτοπετσέτα.

Έγραφε…

«Θες να έρθεις;»

Του απάντησα σε μια άλλη χαρτοπετσέτα…

«Ναι».

Με ρωτάει ξανά γιατί του έγραψα στα αγγλικά…??

Θα μπορούσα να είχα γράψει στα γαλλικά, μια γλώσσα που ξέρει καλά, ή στα ισπανικά.

Αλλά έγραψα στα αγλλικά και όλα ξεκίνησαν έτσι και συνέχισα την καριέρα μου στην Ρεάλ.»

Ζινεντίν Ζιντάν

“Με ρωτούσαν αν οι καλοί παίκτες είναι πάντα συμβατοί..
Θυμάμαι ότι όταν έπαιζα στην Εθνικη Γαλλίας, ειπώθηκε ότι δεν μπορούσαμε να είμαστε μαζί στο γήπεδο με τον Γιούρι Τζορκαέφ και εμείς οι παίκτες πιστεύαμε ότι είναι ηλίθιοι αυτοί που το λέγανε αυτό.
Μεταξύ των ισχυρών παικτών, δεν ξέρω έξω απο το γήπεδο, αλλά μέσα σ’αυτό, υπάρχει χημεία.
Χημεία! Τι ωραία λέξη.”