«H Μίλαν είναι μια ομάδα γεμάτη πρωταθλητές και είναι τιμή μου που ήμουν μέλος αυτής της οικογένειας…
Μαλντίνι, αρχηγός της Ιταλίας, Τόμασον, αρχηγός της Δανίας, Καφού, αρχηγός της Βραζιλίας και δύο φορές παγκόσμιος πρωταθλητής, Αντρέι Σεφτσένκο, αρχηγός της Ουκρανίας και Χρυσή Μπάλα.
Κακά, μελλοντική Χρυσή Μπάλα, για να μην αναφέρουμε τον Ζέεντορφ, τον Πίρλο, τον Γκατούζο, τον Ιντζάγκι, τον Νέστα…
Δεν είμαι σημαντικός παίκτης, αλλά είμαι μέρος αυτού του σεβάσμιου αποδυτηρίου, τόσο δυνατό που ο προπονητής δεν παίρνει το ρίσκο να χάσει κανέναν.
Ο Αντσελότι είναι εξαιρετικός σε αυτό, ο καλύτερος όσον αφορά την διαχείριση των ομάδων.
Ως προς αυτό, θα σας πω δύο ιστορίες…
Μια μέρα, φτάνω αργά για προπόνηση. Ακόμα δεν μιλάω καλά ιταλικά και μπέρδεψα τις ώρες.
Πηγαίνω στον προπονητή να ζητήσω συγγνώμη και μου λέει…
«Μην ανησυχείς, είπα στους άλλους ότι είχες ένα σημαντικό ραντεβού και ότι με προειδοποίησες».
Κάποιον που το κάνει αυτό, μπορείς μόνο να τον αγαπήσεις.
Επίσης, στο Λάτσιο-Μίλαν.
Χάνουμε 1-0 και παίζουμε με δέκα.
Ο Αντσελότι βγάζει τον Καλάτζε, τον Γεωργιανό μας αριστερό μπακ, σύμβολο στη χώρα του, και βάζει τον Πανκάρο, ένα άλλο αριστερό μπακ.
Μια περίεργη αλλαγή.
Ο Καλάτζε βγαίνει αφήνοντας να γλιστρήσει απο το στόμα του… «Γαμώ, Αντσελότι».
Με έναν παίκτη κάτω καταλήγουμε να κερδίζουμε 2-1 και ο Pancaro σκοράρει το καθοριστικό γκολ από κόρνερ.
Τελικά ο Αντσελότι είχε δίκιο.
Αλλά είναι αυτός που πλησιάζει τον Καλάτζε στα αποδυτήρια για να του δώσει ένα χάδι και να του ψιθυρίσει κάτι στο αυτί.
Ο προπονητής πήρε τον λόγο μόνο και μόνο για να πει ότι το περιστατικό έκλεισε.
Όσον αφορά τη διαχείριση των εγωισμών, είναι ένα μάθημα».
Vikash Dhorasoo
