”To 1994 ήμουν τεσσάρων ετών.
Ο μπαμπάς τηλεφώνησε στη μαμά μετά την ήττα με την Ιρλανδία.
Έλα, σε χρειάζομαι. Φτάσαμε μια μέρα πριν το ματς με τη Νιγηρία. Όταν τον είδα στο αεροδρόμιο, έπεσα στην αγκαλιά του.
Του είπα…
′′ Μπαμπά, νομίζω ότι σε ερωτεύτηκα” και εκεί νομίζω ότι τον κατέκτησα για πάντα.
Η μαμά μου είπε ότι έχω δύο μάτια σαν κι’αυτόν.
Την επόμενη μέρα σκόραρε και μου το αφιέρωσε.
Μετά το παιχνίδι ήμουν στην αγκαλιά του κατά τη διάρκεια των συνεντεύξεων.
Και με ρώτησαν… ′′Τι πιστεύεις για την συνέχεια??
”Ότι ο μπαμπάς μου είναι ο καλύτερος στον κόσμο”.
Είναι ευαίσθητος άνθρωπος.
Έχει μεγάλη καρδιά, δεν τον έχω δει ποτέ να αρνείται αυτόγραφο. Και δεν κοιμάται το βράδυ για να κάνει φάρσες σε φίλους.
Έχει ένα παρατσούκλι για όλους.
Και πάντα έτοιμο το αστείο.
Όταν σταμάτησε να παίζει,δεν ήταν Κυριακή πια για κανέναν ιταλό,όχι μόνο για μένα και δεν ξέρω τι θα έδινα να τον έβλεπα να παίζει ακόμα, αλλά χωρίς αυτούς τους τραυματισμούς στα γόνατα.
Μου λείπει η ταραχή να τον βλέπω να τρέχει προς το τέρμα, να ντριμπλάρει, να επιβραδύνει και μετά να σκοράρει!
Τι χαρά σε κάθε γκολ.
Φωνάζαμε σαν τρελοί.
Ακόμα και όταν παίζει μαζί μας στον κήπο,στην δεύτερη ντρίμπλα νιώθει πολύ πόνο στην πλάτη και στα γόνατα.
Ενα από τα πράγματα που πραγματικά με κάνουν να υποφέρω είναι να τον βλέπω στα 53 του χρόνια να υποφέρει απο πόνους.
Μπαμπα ας τα χειρουργήσουμε του είπα όταν ήμουν παιδί.
Σου δίνω τα γόνατά μου, δεν τα χρειάζομαι.
Μου είπε να σταματήσω…
Θα του τα έδινα πραγματικά.
Απο εκεί και πέρα χαίρεται να βλέπει την Μπόκα Τζούνιορς.
Μεγαλώσαμε με ψωμί, ποδόσφαιρο και Μπόκα.
Με συνθήματα της Μπόκα, δυνατά στο αυτοκίνητο, μας πήγαινε σχολείο.
Στον τελικό εξαντλήθηκε, σωματικά και ψυχικά περα απο τα γόνατα είχε να αντιμετωπίσει και την θλάση, αλλά ποτέ δεν σκέφτηκε να τα παρατήσει.
Στη Βραζιλία λένε ότι ο Αιρτον Σένα έσπρωξε την μπάλα προς τα πάνω για να δώσει στους ανθρώπους του μια χαρά.
Ο μπαμπάς είναι Βουδιστής και πριν από αυτό το Παγκόσμιο Κύπελλο πέταξε στην Ιαπωνία για να συναντήσει τον δάσκαλό του, Νταικάσου Ικέντα και του είπε…
”Θα κερδίσεις ή θα χάσεις τα πάντα στο τελευταίο δευτερόλεπτο.
Έτσι ήταν.
Ο Θεός ξέρει τι κάνει.
Αναρωτιόμουν πολλές φορές αν χωρίς αυτό το πέναλτι ο μπαμπάς θα ήταν τόσο αγαπητός και ξεχωριστός.
Για μένα υπάρχει μόνο ένας Ρονάλντο, ο βραζιλιάνος το Φαινόμενο.
Όταν έπαιζε με τον μπαμπά στην Ιντερ ήταν κατι το ασυναγώνιστο.
Είναι μύθος.
Με τους προπονητές υπέστη αδικίες, επειδή είχε την αγάπη του κόσμου παντού.
Πρέπει να έχεις το θάρρος να μιλήσεις αν θέλεις να αλλάξεις τα πράγματα.
Ο κόσμος τον αγαπούσε αλλά δεν έφταιγε αυτός, το χρεώθηκε και αυτό.
Η ζήλια πολύ συχνά θολώνει τις σκέψεις των ανθρώπων.
Δεν ξεχνάω την απογοήτευση στα μάτια του για την μη κλήση στο Μουντιαλ του 2002.
Θα μπορούσε να παίξει σ’αυτό το Παγκόσμιο Κύπελλο,ήταν έτοιμος,επέστρεψε και πάλι απο τραυματισμό και έσωσε την Μπρέσια που την είχαν όλοι ξεγραμμένη, επίσης στην Ιαπωνία τον πατέρα μου τον λατρεύουν σαν Θεό.”
Βαλεντίνα Μπάτζιο, η κόρη του Ρομπέρτο Μπάτζιο.
