Σμύρνη, άγγιγμα ψυχής.
“Όταν δεν ξέρεις που πας, γύρνα και κοίτα από που έρχεσαι”.
Κάποτε γραφόταν και Ζμύρνη, όπως λέει, με “Ζ”, γραφόταν και ο Ζμάραγδος ή Ζμαράγδον.
Σιγά μη δεν πήρε από κει το όνομά της έτσι λαμπερή που ήταν.
Ετσι εξηγείται και η λάμψη της και η ομορφιά της. ΄
Ελαμπε και έλαμψε. Και για κάποιους λάμπει ακόμα.
Κάπου – κάπου την έγραφαν και Μύρινα, από
το μύρο.
Και γιατί όχι;
Και ευωδιαστή ήταν και μοσχομυρισμένη.

Γραμμένο σε παλιά νομίσματα και μετάλλια βρέθηκε γραμμένο αντί “Σμυρναίων” “Ζμυρναίων”. Βρέθηκε ακόμα γραμμένο στα λατινικά “Zmyrnoeorum” αντί “Smyrnoeorum”.
Υπάρχουν, λέει, κι άλλα ακόμα δείγματα γραφής της Σμύρνης με το “Ζ” στη θέση του “Σ”.

Οπως όμως και να έχει γραφεί ή γραφόταν,
το όνομά της παραμένει πολύτιμο, όπως
ο πολύτιμος λίθος που πιθανόν της το χάρισε.
Ετσι πολύτιμη, πράσινη και λαμπερή ήταν.
Πράσινη και λαμπερή πια δεν είναι.
Εμεινε όμως για πάντα πολύτιμη.
Πολύτιμη στα μάτια αυτών που την “έχτισαν””,
την έζησαν και την έχασαν.
Σύλλογος Μικρασιατών Πεύκης – Λυκόβρυσης “ΙΩΝΙΑ”.