«Θυμάμαι την πρώτη μέρα του Φέργκι. Μερικοί από εμάς είχαμε πάει στο αποχαιρετιστήριο πάρτι του Ρον Άτκινσον, στο σπίτι του, το προηγούμενο βράδυ. Ο Στράχαν, ο ΜακΓκράθμ ο Ρόμπο κι εγώ, περάσαμε ένα πολύ ωραίο βράδυ.

Την επόμενη μέρα πήγαμε στο γυμναστήριο, στο Κλιφ και ο Άλεξ κατέβαινε τις σκάλες. Μας είπε: “Δε με νοιάζει ποιοι είστε εδώ, σε αυτή την ομάδα. Είμαι ο νέος προπονητής της Γιουνάιτεντ και οι κανόνες εδώ είναι οι δικοί μου κανόνες . Εγώ είμαι το αφεντικό αυτού του συλλόγου τώρα!”

Το είπε ακριβώς έτσι, γιατί είχε μάθει ποιοι είχαμε πάει στο πάρτι το προηγούμενο βράδυ. Μάλιστα, μας ανέφερε ονομαστικά. Είπε: “Δε με νοιάζει αν είσαι ο Γουάιτσαϊντ, ο Ρόμπσον ή ο ΜακΓκράθ. Απ’ εδώ και πέρα, εγώ είμαι το αφεντικό.”

Μερικές εβδομάδες αργότερα, ήμασταν στο Μπαχρέιν για έναν φιλικό αγώνα που είχε κανονιστεί πριν αναλάβει ο Άλεξ. Κερδίσαμε 1-0. Την επόμενη μέρα, μάθαμε ότι είχε βγει για μερικά ψώνια, οπότε εμείς καθίσαμε για μερικές μπύρες στο μπαρ του ξενοδοχείου.

Καθώς προχωρούσε το βράδυ, τα τραγούδια μας ήταν τόσο δυνατά, που μάλλον τράβηξαν την προσοχή του αφεντικού, καθώς επέστρεφε από τη βόλτα του. Όρμησε μέσα στο μπαρ, ακόμη κρατώντας τις σακούλες του και μας είπε όλους να πάμε αμέσως στο δωμάτιό του. Με 15 από εμάς στριμωγμένους εκεί, μας διάβασε το “νόμο” του, φωνάζοντας με όλη του τη δύναμη: “Είστε ντροπή για τον σύλλογο και για τους εαυτούς σας. Είστε ένα ανεύθυνο τσούρμο, ένας γαμημένος εφιάλτης!”

Στη συνέχεια, ο Ρόμπο κι εγώ βγήκαμε σε άλλο μπαρ και μετά απ’ αυτό, σε ακόμη ένα. Όλα πήγαιναν καλά, μέχρι που μας είδε ο Μάρτιν Έντουαρντς, ο πρόεδρος της Γιουνάιτεντ, που ήταν έξω με κάτι φίλους. Ξέραμε ότι θα γινόταν κλήση στον Φέργκι, αλλά το ρισκάραμε και παραγγείλαμε ακόμη έναν γύρο. 15 λεπτά αργότερα, ο προπονητής και ο βοηθός του, ο Άρτσι Νοξ, έσκασαν μέσα από τις πόρτες σαν να μπούκαραν σε σαλούν της άγριας Δύσης, μας άρπαξαν και άρχισαν να μας τα χώνουν.

“Είμαι εδώ μόνο δυο εβδομάδες. Δεν έχω υπογράψει καν συμβόλαιο ακόμα και να ‘μαστε, με τους δύο καλύτερους παίκτες μου να συμπεριφέρονται έτσι. Κοιτάξτε σε τι χάλι είστε!”

Πρότεινα να πάρουμε ταξί πίσω στο ξενοδοχείο της ομάδας, κάτι που τον τσάντισε ακόμα περισσότερο: “Γαμημέ,,, ταξί; Ανοησίες. Θα περπατήσετε!”

Μας έβαλε να περπατήσουμε πέντε χιλιόμετρα μέχρι το ξενοδοχείο και μας τα έχωνε σε όλη τη διαδρομή.» – Νόρμαν Γουάιτσαϊντ

6 Nοεμβρίου 1986, ένας οξύθυμος Σκωτσέζος προπονητής ανέλαβε τα ηνία μιας απείθαρχης αγγλικής ομάδας.

Ιστορίες της Manchester United