“Τους τελευταίους μήνες οι γιατροί μου είχαν πει ότι ο Sinisa θα πεθάνει, δεν ήξερα αν θα του το πω, μίλησα με τα πέντε παιδιά μας.

Μόνο μαζί τους, δεν το είπα σε κανέναν άλλο, ούτε στη μητέρα μου.

Μαζί αποφασίσαμε να μην του πούμε τίποτα, έτσι ώστε να μην αφαιρέσουμε εκείνη την μικρή ελπίδα.

Από την άλλη πλευρά, ποτέ δεν μας ρώτησε αν το ξέραμε, πάντα πολεμούσε, επειδή ήταν ένας άνθρωπος που δεν μπορούσε να δεχτεί τον θάνατο.

Μια εβδομάδα πριν φύγει, είπε…

«Είμαι χαρούμενος γιατί θέλω να γεράσω με όλα τα παιδιά μου και με πολλά εγγόνια». Ένιωσα τον εαυτό μου να βυθίζεται, του είπα…

«Έχουμε ήδη εγγονή, δεν είσαι χαρούμενος;»

Και αυτός…

«Θέλω πολλά εγγόνια, θέλω ένα τραπέζι γεμάτο».

Ήταν μια πολύ δύσκολη στιγμή.

Την ημέρα που πέθανε ήμασταν όλοι στο νοσοκομείο.

Τα παιδιά ήταν στο διπλανό δωμάτιο, ήμασταν εγώ, η μητέρα του, ο αδερφός του με τη γυναίκα του, ο καλύτερος του φίλος και η μητέρα μου.

Όταν συνειδητοποίησα ότι η αναπνοή του είχε αλλάξει, τηλεφώνησα στα αγόρια.

Ήμασταν όλοι σιωπηλοί γύρω του, του κράτησα το χέρι, τον είδα να παλεύει με την αναπνοή του να βαραίνει όλο και περισσότερο.

Ήθελα να του πω και του το είπα…

«Πήγαινε, μην ανησυχείς, θα φροντίσω τα παιδιά!».

Μόνο σε εκείνο το σημείο έφυγε από τη ζωή.

Μέχρι τότε δεν είχε κλάψει κανείς.”

Arianna Mihajlovíc