“Στην καθημερινότητα μου βγαίνει η ήρεμη πλευρα.

Ποτέ δεν θυμώνω, πάντα προσπαθώ να τα διορθώνω όλα με ένα χαμόγελο.
Απλά προσπαθώ να συνεχίσω να προχωρώ μπροστά ότι και να γίνει!
Στο γήπεδο όχι.

Εκεί συνήθιζα να μεταμορφώνομαι.
Έμπαινα στα αποδυτήρια με το ίδιο πρόσωπο.

Λάτρευα να πειράζω τους φίλους, ακόμα κι όταν θα ήταν φυσιολογικά ταραγμένοι.
Έβαζα την φανέλα μου, έβαζα τα παπούτσια και το σορτς μου, έβγαινα από την πόρτα και ανέβαινα τα σκαλιά που οδηγούσαν στο γήπεδο και μέχρι τότε ήμουν ακόμα εγώ.
Τότε, μόλις το πόδι μου άγγιζε το γρασίδι, κάτι μου συνέβη.

Μετατρέπομαι σε ένα εντελώς διαφορετικό άνθρωπο.
Η μαμά μου πάντα μου έλεγε…

“Μην κάνεις κακό, για να μη φοβάσαι κανέναν.”

Και εγώ στο γήπεδο ποδοσφαίρου δεν έβλαψα ποτέ κανέναν, τουλάχιστον όχι επίτηδες και πάνω από όλα δεν φοβήθηκα ποτέ τίποτα.
Είχα δουλέψει τόσο πολύ με τον χαρακτήρα μου όλα αυτά τα χρόνια, αλλά δεν μπορώ να αναιρέσω το ότι θέλω να κερδίσω.

Αυτός είμαι εγώ και είμαι περήφανος γι’ αυτό.
Μέχρι σήμερα, όταν τυχαίνει να παίζω με τους φίλους μου ή στα μικρά επαρχιακά τουρνουά, αγωνίζομαι και θυμώνω σαν να είναι τελικός Παγκοσμίου Κυπέλλου.
Έξω απο το γήπεδο είναι αλλιώς, μέσα δεν χωράνε πλάκες…
Για μένα, το ποδόσφαιρο ήταν πάντα αυτό.
Όταν δεν έπαιζα, ή κατά τη διάρκεια ενός αποκλεισμού, δεν μπορούσα καν να σταθώ στο περιθώριο ή στις κερκίδες ακολουθώντας τους συμπαίκτες μου, είχα φοβερή αδρεναλίνη, ήθελα να μπω.

Προτιμούσα να είμαι στα αποδυτήρια ή στο σπίτι.
Να μην κοιτάω, για να μην αισθάνομαι άρρωστος.
Το να παίζω ποδόσφαιρο ήταν πάντα πολύ διασκεδαστικό για μένα και ποτέ δεν κατάλαβα ποιος είναι αυτός που μιλάει για “θυσίες” γιατί για μένα ήταν η πιο όμορφη δουλειά στον κόσμο.
Όσο έπαιζα, δεν υπήρχε καμία αναποδιά ή δυσκολία που θα μπορούσε να μου πάρει τη χαρά κάνοντας αυτό που αγαπούσα.”
Σαλβατόρε Μπάνι