«Όταν ήρθε η σειρά μου για να δοκιμαστώ ήταν ένας ηλικιωμένος που με κοίταξε σα να βρισκόμουν στο λάθος μέρος. Με ρώτησε…
«Είσαι εδώ για την δοκιμή;» και είπα ναι.
“Με αυτά τα παπούτσια;
Κοίτα τα, πώς μπορείς να παίξεις με αυτά;” μου είπε.
Στην πραγματικότητα ήταν κατεστραμμένα, παλιά και σκισμένα.
Στη συνέχεια πρόσθεσε…
“Και αυτά τα σορτσάκια; Δεν έχεις ποδοσφαιρικό σορτσάκι;”
Του είπα ότι ήμουν εκεί με τον καλύτερο εξοπλισμό που είχα και ότι ήθελα απλώς να παίξω και να δείξω τις ικανότητές μου.
Και όταν μπήκα στο γήπεδο έπρεπε να δεις την έκπληξη στο πρόσωπό του.
Ήρθε κοντά μου και μου είπε…
«Θα σε υπογράψω αμέσως, θα παίξεις στην ομάδα μου».
Πείνασα, επέζησα σε δύσκολες στιγμές, έπαιζα ξυπόλητος και δεν πήγα σχολείο.
Δεν ξέρω τι είναι διασκέδαση, δεν έχω πάει ποτέ σε πάρτι γιατί ξέρω ότι αν δεν τα δώσω όλα, δεν θα αποδώσω ποτέ καλά στο γήπεδο και δεν θα φτάσω ποτέ τους στόχους μου.
Σήμερα, με αυτά που κερδίζω, μπορώ να βοηθήσω τους άλλους.
Έφτιαξα σχολεία, γήπεδο, δώσαμε ρούχα, παπούτσια και φαγητό σε ανθρώπους που ζουν σε ακραία φτώχεια.
Και μετά δωρίζω 70 ευρώ το μήνα σε όλους τους κατοίκους μιας πολύ φτωχής περιοχής της Σενεγάλης, για να συνεισφέρω στην οικογενειακή οικονομία.
Γιατί να θέλω δέκα Ferrari, είκοσι ρολόγια με διαμάντια και δύο αεροπλάνα;
Τι είναι αυτά για το καλό του κόσμου;
Που βοηθάνε??
Δεν αντέχω ούτε το Playstation, που είναι το βασικό χόμπι των συμπαικτών μου.
Δεν το έχω χρησιμοποιήσει ποτέ, νομίζω ότι είναι απλώς ένας τρόπος για να χάνω χρόνο και δεν θέλω να σπαταλώ τον δικό μου άσκοπα».
Η ιστορία του Sadio Mané είναι παράδειγμα για όλα εκείνα τα παιδιά που μπαίνουν στον κόσμο του ποδοσφαίρου.