«Ήσουν o καλύτερος ποδοσφαιριστής όλων των εποχών, γι’ αυτό όταν με αποκαλούσαν κληρονόμο σου πάντα χαμογελούσα.
Ήταν αδύνατο.
Ένας άνθρωπος που έχει γίνει σύμβολο της ομορφιάς του ποδοσφαίρου.
Το είπαν και για μένα, αλλά αυτό το παρατσούκλι που κουβαλάω ακόμα, ”Φαινόμενο” πάντα το ένιωθα λίγο βαρύ, όταν σκεφτόμουν πόσο μεγάλη ευθύνη έχει.
Ήταν ο Πελέ, το πραγματικό Φαινόμενο.
Το 2000, είχα συντρίψει το γόνατό μου στον «διάσημο» αγώνα στο Olimpico, τον πιο σοβαρό τραυματισμό της καριέρας μου.
Ο Πελέ ήταν στην Ιταλία, από τη Ρώμη έπρεπε να πάει στη Νέα Υόρκη, αλλά πρώτα αποφάσισε να πάρει ένα αεροπλάνο για το Μιλάνο, απλώς για να με αποχαιρετήσει και να με πάρει μια αγκαλιά, σα να ήμουν μέλος της οικογένειάς του.
Ήρθε να με επισκεφτεί στο σπίτι, όταν βγήκε από το αυτοκίνητο και ο θυρωρός του κτιρίου κατάλαβε ποιος ήταν, κόντεψε να λιποθυμήσει.
Μια συνάντηση που τη θυμάμαι σαν να ήταν τώρα.
Είχα πατερίτσες, με συνόδευε κρατώντας το χέρι μου στη βεράντα και μπροστά μας ήταν το San Siro, τόσο κοντά που ένιωθες ότι μπορούσες να το αγγίξεις.
Μου είπε για το πότε είχε παίξει εκεί με τη Σάντος και τη Βραζιλία, όταν τον είχε αγοράσει ο Άντζελο Μοράτι για την Ίντερ, αλλά δεν έφυγε εντέλει από τη Βραζιλία.
Ο Μάσιμο, ο πρόεδρός μου, που στο μεταξύ με κάλεσε στο τηλέφωνο, επιβεβαίωσε τα πάντα και μετά τον ρώτησα αν θα μπορούσα να κάνω τον Πελέ να υπογράψει συμβόλαιο με την Ίντερ μέχρι να επιστρέψω, ώστε να παίξει στη θέση μου, περιμένοντας με να συνέλθω, γέλασε σαν τρελός και είπε ναι και ο Μοράτι ήταν απο αυτούς που πάντα εννοούσε αυτό που έλεγε.
Ήταν ικανός να πάρει τον Πελέ με μεταγραφή ακόμα και στα εξήντα του.»
Ρονάλντο