«Νιώθεις σαν παιδί όταν βλέπεις τον Μπάτζιο να παίζει...
Ο Μπάτζιο είναι το αδύνατο που γίνεται δυνατό, απίστευτο ταλέντο και μεγάλο δάσκαλος για τους νεότερους».
Λούτσιο Ντάλα

Το 1986 δεν υπάρχει αμφιβολία, ο Ρομπέρτο ​​Μπάτζιο είναι το πιο λαμπρό αστέρι στο ιταλικό ποδόσφαιρο.
Και το ξέρουν όλοι.
Και όλη η Φλωρεντία το έμαθε πολύ καλά.
Αλλά στις 21 Σεπτεμβρίου, στην αρχή εκείνης της σεζόν, το γόνατο του Ρομπέρτο Μπάτζιο σπάει ξανά.
Κατά τη διάρκεια της ανάρρωσης σε μια από τις πολλές, πάρα πολλές μέρες πόνου, ο Ρόμπι στρέφεται στη μητέρα Ματίλντ λέγοντας της...

«Μαμά, είμαι χάλια.
Αν με αγαπάς, σκότωσε με γιατί δεν αντέχω άλλο».
Χαμογελάει και απαντά...
«Μην είσαι ανόητος, ε; Έλα, θα επιστρέψεις όπως ήσουν πριν.
Καλύτερος και πιο δυνατός».
Και επέστρεψε.
Και ο Ρομπέρτο ​​δεν ήξερε ότι θα γινόταν για πολλούς ο καλύτερος ποδοσφαιριστής όλων των εποχών.
Και δεν ήξερε καν ότι λίγο αργότερα, το 1993, θα σήκωνε επίσης μια μπάλα φτιαγμένη εξ ολοκλήρου από χρυσό, την οποία άξιζε!
Ήταν η εποχή του.
Η εποχή του ποδοσφαίρου!
Ήταν Δεκέμβρης!
28 Δεκεμβρίου 1993.

Κάποιος σαν αυτόν ενδιαφέρεται πάντα περισσότερο για τον χαρακτήρα του και τις αξίες του, αλλά ο Μικρός Βούδας είναι επίσης ο καλύτερος χορηγός του ιταλικού στυλ.
Ο άνθρωπος που μας έκανε να αγαπήσουμε λίγο παραπάνω το ποδόσφαιρο!