«Αν μου λείπει το ποδόσφαιρο που παίζεται σήμερα;
Όχι.
Αλλά μου λείπει το ποδόσφαιρο γενικά.
Απόλυτος φθόνος για όποιον μπορεί ακόμα να το κάνει.
Μου άρεσε πολύ να παίζω ποδόσφαιρο.
Κάθε τόσο σκέφτομαι τη χαρά που μου έδινε να κάνω ορισμένα πράγματα με την μπάλα. Αλλά και η κούραση της προπόνησης, αυτή η προσπάθεια που σε κάνει να νιώθεις καλά... Αυτό το αίσθημα ικανοποίησης που έχεις δουλέψει σκληρά.
Αγώνες μεταξύ φίλων;
Έκλεισα οριστικά μετά τον αγώνα στη Ρώμη για τον Πάπα Φραγκίσκο το 2014.
Εκεί ήταν και ο Μαραντόνα και ήθελα να κάνω καλή εντύπωση.
Για τρεις μήνες πήγαινα στη Μπολόνια, τρεις φορές την εβδομάδα, για να παίξω τουλάχιστον μία φορά.
Την τελευταία μέρα της προπόνησης σκέφτηκα ότι ήταν καλύτερο να κάνω πέντε ελεύθερα χτυπήματα φάουλ.
Στο τρίτο με έπιασε πάλι ο πόνος στο γόνατο.
Πήγα στη Ρώμη χωρίς να περπατήσω, αλλά έπαιξα ακόμα μια φορά γιατί είχα δεσμευτεί.
Τότε έπρεπε να πω, ποτέ ξανά.
Τι θα έκανα μπροστά σε μια προσφορά από το αραβικό ποδόσφαιρο;
Δεν ξέρω.
Στην εποχή μου έλαβα σημαντικές προσφορές από την Ισπανία και την Αγγλία και μετά ειδικά από την Ιαπωνία.
Αλλά είχα σταθερό καρφί που ήταν η εθνική ομάδα.
Ήθελα να μείνω στην Ιταλία για να κατακτώ πάντα τη μπλε φανέλα.
Ετσι κι'αλλιώς τότε που έπαιζα εγώ στην Ιταλία είχαμε το καλύτερο πρωτάθλημα, οι πάντες ήθελαν να έρθουν εδώ.
Λοιπόν, ήθελα να πάω στην Ιαπωνία, αλλά στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 2002».
Roberto Baggio,