Ρόμπερτ Λεβαντόφσκι: ”Πατέρα σ’ευχαριστώ για όλα”

0

”Όταν άρχισα να παίζω ποδόσφαιρο στα πέντε μου χρόνια, στο Λέσνο, όπου ζούσα, δεν υπήρχαν ομάδες για παιδιά της ηλικίας μου, οπότε έπρεπε να παίξω με παιδιά δύο χρόνια μεγαλύτερα.

Ήταν δύσκολο γιατί ήμουν πολύ ντροπαλός και αδύνατος, συν δύο χρόνια διαφορά είναι μεγάλο πρόβλημα σε αυτή την ηλικία.

Στη συνέχεια έπαιξα για μια ομάδα στη Βαρσοβία και έπρεπε να ταξιδέψω μια ώρα για να προπονηθώ.

Αν δεν είχα γονείς πρόθυμους να με πάνε εκεί, το ποδοσφαιρικό μου όνειρο θα είχε τελειώσει πριν καν αρχίσει.

Ήταν και οι δύο καθηγητές γυμναστικής, ο πατέρας μου μετά το σχολείο με συνόδευε στην προπόνηση, περίμενε δύο ώρες να τελειώσει η συνεδρία και μετά πηγαίναμε σπίτι.

Η ομάδα δεν είχε αποδυτήρια, έτσι έτρεχα συχνά στη βροχή και επέστρεφα στο αυτοκίνητό μου καλυμμένος με λάσπη.

Μετά οδηγούσαμε στο σκοτάδι και γυρνούσαμε σπίτι στις δέκα.

Οι γονείς των συμπαικτών μου νόμιζαν ότι ήμασταν τρελοί.

Δεν αστειεύομαι.

Έχω ακούσει κυριολεκτικά άλλους γονείς να ρωτούν τους δικούς μου…

“Γιατί το κάνετε αυτό;”

Ποτέ δεν είπαν ότι ήταν επειδή ήθελαν το παιδί τους να γίνει επαγγελματίας.

”Είπαν ότι το κάνουν γιατί ο Ρόμπερτ έχει ένα όνειρο και αγαπά αυτό το παιχνίδι.”

Δεν ειπάν ποτέ…

”Πρέπει να κάνουμε τα πάντα για τον Ρόμπερτ ώστε να μπορέσει να γίνει επαγγελματίας, να φτάσει στην κορυφή για να γίνουμε πλούσιοι.”

Ποτέ.

Ξέρεις, πολλοί γονείς πιέζουν τα παιδιά τους για να πετύχουν. Έχω δει πατεράδες να στέκονται στις κερκίδες φωνάζοντας σε δεκάχρονα παιδιά.

Δεν καταλαβαίνουν ότι η αγάπη σου για το ποδόσφαιρο πρέπει να βγει από την καρδιά.

Οι γονείς μου πάντα με ενθάρρυναν να σκέφτομαι με το δικό μου κεφάλι, να αγνοώ όσα έλεγαν οι άλλοι, γι’ αυτό παρόλο που ήμουν πολύ μικρός και αδύνατος για να παίξω ποδόσφαιρο, εγώ έπαιξα.

Μου το έλεγαν συνέχεια, και μου πήρε χρόνια να καταλάβω τι εννοούσαν.

Όταν ήμουν δεκαέξι ο πατέρας μου πέθανε μετά από μια μακρά ασθένεια.

Ακόμα το βρίσκω πολύ δύσκολο να περιγράψω πόσο δύσκολο ήταν αυτό για μένα.

Όταν είσαι αγόρι, υπάρχουν ορισμένα πράγματα για τα οποία μπορείς να μιλήσεις μόνο στον μπαμπά σου.

Πράγματα για τα οποία πρέπει να μεγαλώσεις και να γίνεις άντρας.

Όταν σκέφτομαι όλα όσα έχουν συμβεί στη ζωή μου, όταν αυτή η ταινία επιστρέφει, συνειδητοποιώ πόσο ευλογημένος είμαι.

Ποτέ δεν κερδίζεις τίτλους μόνος σου.

Όλα τα τρόπαια που σήκωσα τα κέρδισαν όλοι οι συμπαίκτες μου που με βοήθησαν να βελτιωθώ.

Τα κέρδισαν και οι παιδικοί μου φίλοι.

Οι προπονητές μου, η αδερφή μου, ο δάσκαλος που με άφησε να φύγω νωρίς από την τάξη μου για ένα παιχνίδι, η μαμά μου, που ήταν εκεί για μένα όταν ήμουν στο χαμηλότερο σημείο μου.

Και φυσικά ο μπαμπάς μου.

Δεν έζησε αρκετά για να με δει να γίνομαι επαγγελματίας ποδοσφαιριστής, αν και θα ήθελα να πιστεύω ότι τώρα παρακολουθεί όλους τους αγώνες μου από την υψηλότερη θέση, την καλύτερη δυνατή θέση.

Ήταν αυτός που έβαλε την μπάλα ανάμεσα στα πόδια μου και δεν με άφησε ποτέ να ξεχάσω γιατί έπαιζα ποδόσφαιρο.

Όχι για τα τρόπαια.

Όχι για τα λεφτά.

Όχι για τη δόξα.

Όχι…

Παίζω επειδή το απολαμβάνω και ο πατέρας μου το είχε καταλάβει.

Ευχαριστώ Πατέρα!”

Ρόμπερτ Λεβαντόφσκι

Ο Κριστόφ Λεβαντόφσκι, αγκαλιά με τον γιο του Ρόμπερτ!