«Στην πρώτη μου πλήρη σεζόν στο Μιλάνο, μας περίμενε αμέσως ένας αγώνας Champions League και ο Ριβάλντο, που δεν είχε κάνει την πλήρη προετοιμασία, κατέληξε στο πάγκο. Προσπάθησα να του εξηγήσω ότι θα έπαιζε τρεις μέρες αργότερα, αλλά δεν απάντησε ποτέ… «Ο Ριβάλντο δεν έκατσε ποτέ στο πάγκο».

«Εντάξει», απάντησα, «αλλά υπάρχει πάντα μια πρώτη φορά και αυτή είναι η μέρα του πρώτου σου πάγκου».

«Όχι, όχι», επέμεινε.

«Ο Ριβάλντο δεν θα πάει στον πάγκο».

«Ριβάλντο, τότε πρέπει να φύγεις».

Σηκώθηκε και πήγε σπίτι.

Ένας κορυφαίος παίκτης δυσκολεύεται να καταλάβει γιατί δεν είναι βασικός, ακόμα κι αν δεν είναι 100% σε φόρμα.

Είναι κορυφαίος παίκτης ακριβώς επειδή θέλει πάντα να παίζει, είτε είναι σε φόρμα είτε τραυματισμένος, είναι μέρος της προσωπικότητας ενός πρωταθλητή».

Κάρλο Αντσελότι

Μια δύσκολη παιδική ηλικία, που σημαδεύτηκε από φτώχεια και υποσιτισμό.

Το 1989 έχασε τον πατέρα του σε ένα τραγικό αυτοκινητιστικό δυστύχημα, αλλά την ίδια χρονιά υπέγραψε το πρώτο του επαγγελματικό συμβόλαιο, η ζωή του άλλαξε για πάντα.

Από εκεί ξεκινά η ιστορία ενός από τα πιο αγνά ταλέντα που έχει δει ποτέ το ποδόσφαιρο. Χρυσή Μπάλα το 1999 με την Μπαρτσελόνα, παγκόσμιος πρωταθλητής με την Βραζιλία το 2002, πέτυχε 427 γκολ και μοίρασε 138 ασίστ σε 959 αγώνες που έπαιξε στην καριέρα του. Ένας σιωπηλός, κομψός, αποφασισμένος πρωταθλητής.

Ριβάλντο.

Ένα νούμερο 10 που άφησε ανεξίτηλο το στίγμα του.