Πριν από μισό αιώνα, αυτή η χώρα ονομαζόταν ακόμα Ζαΐρ.
Τρία παιχνίδια, τρεις ήττες, δεκατέσσερα γκολ στην πλάτη…
Και ένας δικτάτορας, ο Μομπούτου, που απειλούσε τους παίκτες του, με θάνατο, στα αποδυτήρια μετά από κάθε ήττα.
Ο αγώνας εναντίον της Βραζιλίας έληξε 3-0.
Με την χάρη του παικταρά Ριβελίνο.
Μετά από εκείνο το βράδυ, κανείς δεν ήθελε πια να μιλάει για το Παγκόσμιο Κύπελλο.
Πενήντα δύο χρόνια αργότερα, η Λαϊκή Δημοκρατία του Κονγκό επανέρχεται.
Έχουν κάνει τα πάντα για να φτάσουν ως εδώ.
Απέκλεισαν το Καμερούν και στην συνέχεια τη Νιγηρία, με τον Τσάνσελ Μπέμπα να είναι ο παίκτης κλειδί.
Ο προπονητής της Νιγηρίας, μετά τον αγώνα, μίλησε για τελετουργίες βουντού.
Ίσως θα ήταν πιο εύκολο να παραδεχτεί κανείς ότι οι ”Λεοπαρδάλεις” ήταν απλώς πιο δυνατοί.
Πίσω από αυτή την ομάδα, υπάρχει ένα πραγματικό έργο. Υπάρχει ο Ντεσάμπρ, ο Γάλλος προπονητής που υποσχέθηκε το 2022…
«Θα πετύχουμε σημαντικά αποτελέσματα μέχρι το τέλος του 2025».
Υπάρχει μια νέα γενιά, που μεγάλωσε μακριά από την Κινσάσα, της οποίας το επώνυμο φέρνει τις ρίζες μιας χώρας που δεν σταμάτησε ποτέ να ονειρεύεται.
Υπάρχει ο Μπακαμπού, που έμεινε άφωνος όταν επέστρεψε στην Λαϊκή Δημοκρατία του Κονγκό για πρώτη φορά.
«Το ποδόσφαιρο μου επέτρεψε να επανασυνδεθώ με τις ρίζες μου», είπε.
Το να παίξω σε Παγκόσμιο Κύπελλο με αυτή την φανέλα είναι το μεγαλύτερο όνειρό του.
Κλείνει ένας κύκλος που ξεκίνησε το 1974.
Ό,τι και να συμβεί, οι Λεοπάρδες έχουν ήδη πετύχει κάτι που δεν μετριέται με αποτελέσματα.
Έχουν δείξει ότι αυτή η χώρα, μια από τις φτωχότερες στον κόσμο, που σημαδεύεται από διαφθορά και δεκαετίες κακουχιών, μπορεί να παράγει ομορφιά.
Μπορεί να ονειρεύεται μεγάλα πράγματα.
Μπορεί να φτάσει μέχρι το τέλος.
Τα υπόλοιπα θα κριθούν στο γήπεδο.
Αλλά η ιστορία έχει ήδη γραφτεί.
Δεν είναι μόνο η νίκη και πρόκριση στο Μουντιάλ… είναι μια κραυγή ελπίδας για έναν λαό που έχει αντισταθεί εδώ και καιρό, έχει αγωνιστεί και δεν τα παράτησε ποτέ.
Ένας λαός που γνωρίζει τον πόνο, αλλά κουβαλάει και μια αδιάσπαστη δύναμη μέσα στο στήθος.
Ο λαός του Κονγκό αξίζει να χαμογελάει.
Αξίζει την χαρά.
Αξίζει να ζήσει στιγμές χαράς μετά από τόσα βάσανα.
Ας είναι αυτό το επίτευγμα κάτι περισσότερο από το ποδόσφαιρο… ας γίνει φως, ενότητα και υπερηφάνεια για ολόκληρο το έθνος.
Ένα δώρο για έναν μαχητικό λαό, έναν λαό πολεμιστή, έναν άξιο λαό.
Το Κονγκό είναι λίκνο της ανθρωπότητας, χώρα ομορφιάς, πολιτισμού και ισχυρής ψυχής. Μια νίκη του λαού, ιστορική!
