′′ Δεν είμαι περήφανος για όλα όσα έχω κάνει, είμαι απλά ένας φτωχός αμαρτωλός.
Πολλοί με ρωτούν πώς γεννήθηκα… και λέω ότι γεννήθηκα έτσι, ότι είναι γενετικό ζήτημα.
Γνώρισα στρατιωτικούς, παραστρατιωτικούς και αντάρτες ηγέτες, όλοι τους ήταν Κολομβιανοί και τους γνώριζα προσωπικά.
Κατά τον ίδιο τρόπο γνώρισα και την ανθρώπινη πλευρά του Πάμπλο Εσκομπάρ, με όλες τις δυσκολίες και τις ανησυχίες του.
Ήξερα ότι ήταν ένας πολύ ισχυρός και ανελέητος άνθρωπος αλλά προσωπικά δεν ένιωσα ποτέ να κινδυνεύω μαζί του.
Είχα ελεύθερη πρόσβαση στην όμορφη βίλα του, συμμετείχα στα πάρτι του και ήμουν ένας από τους λίγους που πήγαινα χωρίς συνοδεία.
Ήμουν ο πιο δημοφιλής αθλητής της χώρας.
Δεν έχω κάνει τίποτα για να μετανιώσω.
Πολύ θετικά πράγματα έχουν συμβεί στην ζωή μου και μερικά λιγότερο θετικά, δεν πειράζει.
Η φιλία μου με τον Εσκομπάρ, με έκανε να πληρώσω πολλά περισσότερα.
Θυμάμαι όταν απήχθη η κόρη ενός φίλου μου, μόλις το έμαθα έτρεξα για να διευκολύνω την απελευθέρωσή της.
Ήξερα ότι η συμμορία που απήγαγε το κορίτσι ήταν υπο τις οδηγίες του Εσκομπάρ.
Πήραν λεφτά για την συναλλαγή και ήθελαν να με πληρώσουν μερίδιο από τα λύτρα.
Πάντα έλεγα ότι δεν κράτησα ούτε ένα δολάριο από αυτά τα λεφτά αλλά κανείς δεν με πίστευε.
Μετά τον θάνατο του Εσκομπάρ το 1993, απομακρύνθηκα από την εθνική ομάδα για λίγο καιρό.
Ήταν σαν να μην ήμουν πια ο τερματοφύλακας του λαού μου, ο ήρωας του γηπέδου αλλά απλά ένας κοινός κακοποιός.
Κι’όμως δεν ήταν ποτέ το πεπρωμένο μου αυτό, για μένα που μεγάλωσα στην Καστίγια, ένα φράγμα μακριά από εκείνους όπου είναι καλύτερα να μην πατήσεις το πόδι σου ποτέ.
Εχασα την μαμά μου όταν ήμουν παιδί και δεν γνώρισα τον μπαμπά μου, μόνο οι θυσίες της γιαγιάς μου, μου επέτρεψαν να πάω σχολείο.
Δούλεψα απο μικρός για να προσπαθήσω να ζήσω, αλλά η δουλειά μου ήταν η μπάλα.
Ήθελα να γίνω επιθετικός, μου άρεσε η ντρίπλα, αλλά η μοίρα με ήθελε εκεί, στην εστία.
Το χτύπημα του σκορπιού δεν ήταν τυχαίο, ήταν αποτέλεσμα προπόνησης.
Για χρόνια το δοκίμαζα στην προπόνηση.
Εκείνο το βράδυ, χωρίς να σκεφτώ ότι ήμουν στο Γουέμπλει, τελικά είδα την μπαλιά που πάντα περίμενα.
Δεν είχα καμία αμφιβολία και το έκανα.
Ήταν η καλύτερη απόκρουση στην ποδοσφαιρική ιστορία. “
Ρενέ Χιγκίτα
Ενα δεκάρι, εγκλωβισμένο, στο σώμα ενός τερματοφύλακα.
Αν του επέστρεφες την μπάλα, ήταν ικανός να ντριμπλάρει μέχρι το κέντρο τουλάχιστον.
Ήξερε μπάλα και άνοιξε νέους ορίζοντες στην θέση του τερματοφύλακα αλλα έκανε και τρομερά λάθη καθώς πολλές φορές έπαιρνε μεγάλο ρίσκο.
Αλητήριος, δεν γινόταν κι’αλλιώς μ’αυτή την κοψιά, που έχει μείνει στην ιστορία και για το ”χτύπημα του σκορπιού”.
Ο τρελός κολομβιανός, Ρενέ Χιγκίτα!!
