”Έχω μακρινές αναμνήσεις από τον Πελέ.

Ήμουν παιδί τον έβλεπα στην τηλεόραση, όταν τον είδα να βυθίζει την Ιταλία στον τελικό του Μεξικού το 1970.

Αντιμετώπισα τον Ντιέγκο πολλές φορές ως αντίπαλος, τόσο για την Σαμπντόρια όσο και για την εθνική ομάδα.

Δεν μπορούσες να αφήσεις την προσοχή σου να ξεφύγει ούτε στιγμή, αλλιώς ήσουν καταδικασμένος.

Ο Μαραντόνα ήξερε πώς να σου κρύβει την μπάλα. Ήταν απίστευτα γρήγορος, με εκπληκτική μυϊκή αντιδραστικότητα.

Δεν έπεφτε ποτέ στο έδαφος και αν έπεφτε, σηκώνονταν σαν ελατήριο. Δεν χρειαζόταν τίποτα, και μπαμ, έβαζε έναν συμπαίκτη του μπροστά από την εστία ή σκόραρε με μια επαφή που φαινόταν αδιανόητη.

Κι όμως, απέναντί ​​μου, ο Ντιέγκο… υπέφερε.

Τα κύρια χαρακτηριστικά μου ήταν η ταχύτητα και η εξαιρετική συγκέντρωση.

Αν με ντρίπλαραν κατά λάθος, σχεδόν πάντα κατάφερνα να πιάσω τον αντίπαλό μου. Έχοντας παίξει για περισσότερα από 20 χρόνια, με ρωτούν συχνά ποιος ήταν ο πιο δύσκολος αντίπαλος να μαρκαριστεί.

Θα εκπλαγείτε, αλλά δεν ήταν ο Μαραντόνα. Το πραγματικό φαινόμενο που έπαιξε στο Παλέρμο, ο Τζιαμπάολο Μοντεσάνο ήταν ένας ασταμάτητος παίκτης και πολύ καλός.”

Πιέτρο Βιέρκοβουντ