”Ήταν το τελευταίο δίλεπτο του παιχνιδιού, είδα τους παίκτες της Μπάγερν στον πάγκο να ετοιμάζονται να πανηγυρίσουν τον τίτλο, οι οπαδοί ήταν ενθουσιασμένοι γιατί ήξεραν ότι απέχουν ένα βήμα από την κατάκτηση του Τσάμπιονς Λιγκ.

Ξαφνικά, η Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ, σκοράρει δύο γκολ σε δύο λεπτά και έχει γυρίσει το σκορ.

Δεν θα ξεχάσω ποτέ τον βρυχηθμό των Άγγλων οπαδών ενώ υπήρχε νεκρική σιγή στις κερκίδες των οπαδών της Μπάγερν.

Οι παίκτες της Γιουνάιτεντ πανηγύριζαν το δεύτερο γκολ τους, όταν είδα έναν παίκτη της Μπάγερν να πέφτει απελπισμένος κάτω, με μια έκφραση ακραίας απογοήτευσης.

Τον πλησίασα και δεν έβρισκα τίποτα να του πω εκτός από το παρακάτω…

”Σήκω όρθιος και πολέμησε, έχεις είκοσι δευτερόλεπτα ακόμα.”

Εκείνη τη στιγμή, είδα το αληθινό πρόσωπο του ποδοσφαίρου, την απόλυτη ευτυχία και την απόλυτη δυστυχία μέσα σ’ένα γήπεδο.

Είδα ανθρώπους να πανηγυρίζουν τρελά και ανθρώπους να είναι απελπισμένοι.

Ήταν μία σκληρή σκηνή με πρωταγωνιστές τους παίκτες της Μπάγερν επειδή κατά τη διάρκεια των 90 λεπτών η Μπάγερν ήταν χωρίς αμφιβολία η καλύτερη ομάδα και δικαιούτο 100% να έχει πάρει το ματς.

Και ξαφνικά, δύο λεπτά, δύο γκολ.

Εκείνη τη στιγμή ήταν πεπεισμένοι πως είχαν πάρει τη νίκη αλλά ξαφνικά έχασαν το τρόπαιο.
Υπήρχαν δύο διαφορετικές στιγμές σε αυτό τον αγώνα.

Η μία όπου μία ομάδα παικτών που ήταν πεπεισμένη πως θα κερδίσει, δεν το έκανε, και η άλλη όπου ένα γκρουπ παικτών που δεν φαντάστηκαν ποτέ ότι θα νικούσαν, ξαφνικά βρέθηκαν να γιορτάζουν.

Ήταν κάτι που δεν θα το ξεχάσω ποτέ.
Δεν υπάρχουν λόγια.
Αυτές είναι στιγμές που καταδεικνύουν πραγματικά πόσο παθιάζονται οι ποδοσφαιριστές με αυτό που κάνουν.

Το κοντράστ των συναισθημάτων της χαράς και της λύπης είναι πράγματα που δεν μπορώ να ξεχάσω από εκείνο το ματς, καθώς επίσης και τα θλιμμένα μάτια του Λόταρ Ματέους όταν κοίταξε το τρόπαιο.”

Πιερλουίτζι Κολίνα