”Έδωσα τα πάντα στο ποδόσφαιρο.

Αν και διασκεδάζω όταν φοράω τα παπούτσια μου και βγαίνω να παίξω με τους φίλους μου, δεν σκέφτομαι πολλά πλέον.

Όταν είπα ότι θα αποσυρθώ, δεν ήταν δύσκολη επιλογή, αλλά σχεδόν μη αναστρέψιμη.

Αν κοιτάξω πίσω μου, δεν βλέπω θλιβερές στιγμές.

Ίσως το χειρότερο πράγμα που μου συνέβη ήταν να μην παίξω στον τελικό του Champions League αλλά η Γιουβέντους ήταν στο γήπεδο έτσι κι’αλλιώς.

Ακόμα και όταν σκέφτομαι τον υποβιβασμό, δεν μπορώ να στεναχωριέμαι, γιατί η Γιουβέντους στάθηκε όρθια.

Είχα την τύχη να παίζω στη Γιουβέντους, σε μια μεγάλη ομάδα, εμείς οι παίκτες περνάμε αλλά η Γιουβέντους μένει.

Για πάντα.

Στο τέλος είχα άλλες προτάσεις, αλλά δεν ήθελα να παίξω σε άλλους συλλόγους.

Ενώ όλοι μαζεύονταν για να ξεκινήσουν προετοιμασία, εγώ έτρεχα στο πάρκο κοντά στο σπίτι μου.

Μια μέρα χτύπησε το τηλέφωνό μου, ήταν ο Ζοσέ Μουρίνιο.

Όταν άκουσα τη φωνή του εξεπλάγην πολύ.

Πρώτα μου έκανε ένα κομπλιμέντο και μετά μου είπε…

«Πάβελ, σε χρειάζομαι για να κερδίσω το Champions League».

Αλλά αρνήθηκα αμέσως, η καρδιά μου δεν θα μου επέτρεπε ποτέ να παίξω στην Ίντερ. Κράτησε τον λόγο του, πραγματικά κέρδισε, αλλά εγώ δεν το μετάνιωσα.

Το 2006, ορκίστηκα να επαναφέρω την Γιούβε στην κορυφή.

Μετά την επαναφορά της ομάδας στην πρώτη κατηγορία, το κεφάλι μου άρχισε να μην αντέχει άλλο.

Το 2009 ήμασταν δεύτεροι.

Για να ανέβω το τελευταίο σκαλί, ένα πολύ ψηλό σκαλί, στα 37 μου, ήταν δύσκολο, αποφάσισα ότι δεν μπορούσα πια να βοηθήσω.

Χρειαζόταν περισσότερα.

Και η Γιούβε είχε ένα έργο στο οποίο δεν ήμουν μέρος.

Ο Ραϊόλα προσπάθησε να με κάνει να συνεχίσω, υπήρξαν προσφορές από το εξωτερικό και από την Ιταλία, αλλά δεν μπορούσα να δω τον εαυτό μου να φοράει άλλη φανέλα.”

Πάβελ Νέντβεντ