H παραβολή του Ασώτου Υιού, έχει δικαίως χαρακτηριστεί ως το “Ευαγγέλιο των Ευαγγελίων”.

Μέσα σε λίγους στίχους περικλείεται όλο το μυστήριο της αγάπης του Θεού και όλοι οι δύναμη της ανθρώπινης μετάνοιας.

Αν χάνονταν όλα τα Ευαγγέλια, αυτή η παραβολή θα αρκούσε για να μας αποκαλύψει ποιος είναι ο Θεός και ποιος μπορεί να γίνει ο άνθρωπος.
Ο νεότερος γιος ζητά το μερίδιο που του ανήκει.

Δεν ζητά απλώς περιουσία, αλλά ζητά ζωή χωρίς πατέρα. Θέλει ελευθερία χωρίς αγάπη, αυτονομία χωρίς σχέση.

Και έτσι φεύγει σε μακρινή χώρα.

Εκεί σπαταλά τα πάντα: πλούτη, χαρίσματα, αξιοπρέπεια.

Η αμαρτία δεν του αφαιρεί μόνο όσα έχει, αλλά και ό,τι είναι.

Από υιός γίνεται δούλος, από ελεύθερος αιχμάλωτος, από χορτάτος πεινασμένος. Όπως λέει ο άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος, “η αμαρτία υπόσχεται χαρά και γεννά οδύνη”.
Ήρθε ο γιος στα συγκαλά του, λέει το Ευαγγέλιο.

Θυμήθηκε το σπίτι, το ψωμί, τι θαλπωρή, αλλά κυρίως των Πατέρα. Και τότε γεννήθηκε η απόφαση της επιστροφής.

Όχι αύριο, όχι κάποτε, αλλά τώρα. Και εδώ αποκαλύπτεται το πιο συγκλονιστικό πρόσωπο της παραβολής: ο Πατέρας δηλαδή ο Κύριος.

Δεν περιμένει με σταυρωμένα χέρια, αλλά με ανοιχτή καρδιά. Βλέπει τον άσωτο γιο (τον καθένα μας δηλαδή), τρέχει, τον αγκαλιάζει, τον ασπάζεται.

Δεν ρωτά, δεν ελέγχει, δεν ταπεινώνει.

Η αγάπη του προηγείται τις εξομολόγησης.

Ο άσωτος ζητά να γίνει δούλος, αλλά ο πατέρας τον αποκαθιστά ως υιο. Του δίνει δακτυλίδι, ένδυμα, χαρά και πανηγύρι.

Διότι η μετάνοια δεν οδηγεί στην τιμωρία, αλλά στην αποκατάσταση δια του Χριστού.

Δεν μας επιστρέφει απλώς εκεί που ήμασταν, αλλά μας χαρίζει πάλι την εν Χριστώ υιοθεσία.
Αγαπητή μου αδερφοί, αμαρτία δεν είναι μόνο το κακό που πράττουμε, αλλά και το καλό που παραλείπουμε.

Η μετάνοια αρχίζει με την αυτογνωσία.

Όταν ο άνθρωπος σταματήσει να δικαιολογεί τον εαυτό του και τολμήσει να δει την αλήθεια. Η μετάνοια δεν είναι συναίσθημα, είναι πορεία επιστροφής.

Η Εκκλησία σήμερα δεν μας ελέγχει, αλλά μας καλεί.

Μας δείχνει τον δρόμο της επιστροφής και μας διαβεβαιώνει ότι η αγκαλιά του Πατέρα και του Θεού παραμένει ανοιχτή.

Η απελπισία δεν είναι από τον Θεό.

Ο Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος μας παρηγορεί: “Αμάρτησες? Μετανόησε. Χιλιάδες φορές αμάρτησες? Χιλιάδες φορές μετανόησε”.

Ένα δάκρυ μετάνοιας, λέει ο άγιος Γρηγόριος ο Θεολόγος, ισοδυναμεί με το λουτρό του Βαπτίσματος.

Άς σηκωθούμε, λοιπόν, και εμείς. Ας πάρουμε τον δρόμο της επιστροφής.

Ο Κύριος μας περιμένει.

Αμήν.

Απο τον Πάτερ Βασίλειος Βασιλειάδης