Τελικός αγώνας Παγκοσμίου Κυπέλλου Βραζιλίας 1950.
Estádio Jornalista Mário Filho, για όσους αγαπούν το ποδόσφαιρο, απλά Maracanà.
Μια ολόκληρη χώρα περιμένει την πρώτη νίκη στο Παγκόσμιο Κύπελλο.
Πριν την είσοδο της Ουρουγουάης στο γήπεδο, οι 100.000+ οπαδοί στο Μαρακανά πανηγύριζαν ήδη για την επόμενη νίκη της Βραζιλίας.
Εκφοβίστηκαν οι Ουρουγουανοί παίκτες αλλά ο Ομπντούλιο Βαρέλα, αρχηγός της Σελέστε, σταμάτησε τους συμπαίκτες του.
Ο “El black Jefe” δεν φοβόταν και τους είπε…
“Los de afuera son de palo” (Όσοι είναι έξω δεν παίζουν).
Μετά την είσοδο, ήρθε η ώρα να γυρίσουμε το νόμισμα…
Ο διαιτητής το πέταξε στον αέρα, ο Βαρέλα το έπιασε στον αλερα και του το επέστρεψε λέγοντας…
“Τους αφήνω να επιλέξουν, γήπεδο ή μπάλα, θα κερδίσουμε έτσι κι’αλλιώς”.
Αλλά η αρχή του αγώνα φαίνεται να έδωσε μια λάθος εντύπωση στον Ομπντούλιο.
Στην πραγματικότητα, η Βραζιλία εκμεταλλεύεται το πλεονέκτημα της έδρας κάνοντας το Maracanà να βρυχάται.
Ο Obdulio, σκέφτεται τη μόνη χρήσιμη λύση για να δώσει μια ευκαιρία στην ομάδα του, να κερδίσει χρόνο.
Πλησιάζοντας τον διαιτητή για να διαμαρτυρηθεί και να κάνει φασαρία.
Ο Βαρέλα είδε τον επόπτη να σηκώνει την σημαία λίγο πριν το γκολ του Φριάκα και στη συνέχεια να την κατεβάζει αφού σκόραρε.
Ο μέσος Ουρουγουανός γνωρίζει ότι η προσπάθειά του θα είναι μάταιη αλλά ο Ομπντούλιο χρειάζεται μόνο αυτά τα λεπτά, για να ηρεμήσει τις ψυχές στις κερκίδες και να μαλακώσει την αγωνιστική έκσταση που θα επέτρεπε στους Βραζιλιάνους, στα φτερά του ενθουσιασμού, να σαρώσουν την Ουρουγουάη.
Αλλά ο χρόνος που χάθηκε από τον Ομπντούλιο για τις διαμαρτυρίες και την αναμονή, είναι χρήσιμος, ακυρώνοντας έτσι την επίδραση του γκολ.
Από εκείνη τη στιγμή, ξεκινάει ένας άλλος αγώνας για την Ουρουγουάη, 1-1 με τον Χουάν Αλμπέρτο Σκιαφίνο και εννια λεπτά από το τέλος ο Αλτσιντες Γκίτζια σκοράρει το νικητήριο γκολ.
Παγκόσμια πρωταθλήτρια η Ουρουγουάη, χώρα που θρηνεί η Βραζιλία…
Εκείνο το βράδυ ο Obdulio δεν γιορτάζει με τους συμπαίκτες του.
Όπως λέει ο Osvaldo Soriano, μπερδεύεται ανάμεσα στους πολλούς Βραζιλιάνους που κάνουν έφοδο στα πολλά μπαρ της πόλης.
Πίνει μαζί τους, μοιράζεται την πικρία τους.
Είναι μια περίεργη νύχτα χαράς και δακρύων, που θα ειπωθεί με αυτά τα λόγια…
«Ο ιδιοκτήτης του μπαρ μς πλησίασε μαζί με έναν χοντρό τύπο, κλαίγοντας.
Εκείνος του είπε…
”Ξέρει ποιος είναι αυτός; Είναι ο Ομπντούλιο.”
Νόμιζα ότι ο τύπος θα με σκότωνε.
Αλλά με κοίταξε, με αγκάλιασε και συνέχισε να κλαίει.
Αμέσως μετά μου είπε…
«Obdulio, θα ήθελες να έρθεις για ένα ποτό μαζί μας;
Θέλουμε να ξεχάσουμε, κατάλαβες;
Πώς θα μπορούσα να του πω όχι;
Πίναμε από μπαρ σε μπαρ όλη τη νύχτα.
Εκείνο το βράδυ ο Αρχηγός Βαρέλα κέρδισε δύο φορές.
16 Ιουλίου 1950, το Μαρακανάζο…
Μερικές φορές, όταν ηγούνται άντρες σαν αυτόν, μια ομάδα μπορεί να νικήσει 100.000 (ίσως 200.000) ανθρώπους…
Ο Εντουάρντο Γκαλεάνο γράφει στους ‘Καθρέφτες’, εκδόσεις Πάπυρος:
“Το γρασίδι ψήλωνε στα άδεια γήπεδα.
Οι απεργοί σε απεργία και αμυνόμενοι επίσης: οι ποδοσφαιριστές της Ουρουγουάης, σκλάβοι των ομάδων τους, απλώς απαιτούσαν επιβεβαιώση και το δικαίωμα να υπάρχουν.
Η υπόθεσή τους ήταν τόσο σκανδαλώδης, που οι άνθρωποι τους υποστήριζαν ακόμα και όταν ο χρόνος περνούσε και κάθε Κυριακή χωρίς ποδόσφαιρο γινόταν ένα αφόρητο χασμουρητό.
Οι ιδιοκτήτες δεν θα υποχωρούσαν και απλώς κάθονταν και περίμεναν από την πείνα να φέρει την παράδοση.
Αλλά οι παίκτες στάθηκαν ενωμένοι, το πνεύμα τους πήρε ώθηση από το παράδειγμα ενός υπερήφανου άντρα λιγομίλητου, του Ομπντούλιο Βαρέλα, ενός μαύρου κάθε άλλο παρά αγράμματου ποδοσφαιριστή και οικοδόμου.
Σήκωνε τους πεσμένους και παρότρυνε τους κουρασμένους.
Και έτσι, στο τέλος επτά μακρών μηνών, οι παίκτες της Ουρουγουάης νίκησαν την απεργία των σταυρωμένων ποδιών”.
