Στο Σαρή Σαμπάν, την σημερινή Χρυσούπολη Καβάλας, τον Δεκέμβριο του 1918, ο αντισυνταγματάρχης Νικόλαος Πλαστήρας, γνωστός ως «Μαύρος Καβαλάρης», ανέλαβε τη διοίκηση του 5/42 συντάγματος ευζώνων.

Εκεί συνάντησε ένα εξάχρονο ορφανό αγοράκι, τον μικρό Αλέξανδρο από τα Άβδηρα της Ξάνθης, του οποίου ο πατέρας είχε εκτελεστεί ως όμηρος στη Βουλγαρία και η υπόλοιπη οικογένεια είχε χαθεί από τις κακουχίες του πολέμου.

Συγκινημένος από την ιστορία, ο Πλαστήρας έστειλε έναν έφιππο λοχία να πάρει το παιδί και το εμπιστεύτηκε στην αδελφή του την Αγγελική στην Καρδίτσα.

Λίγο αργότερα, ο Πλαστήρας μάζεψε και άλλα ορφανά από τα πεδία των μαχών και της προσφυγιάς, φτάνοντας τα πέντε παιδιά υπό την προστασία του, ανάμεσα στα οποία ήταν η Κυριακούλα και τρία αδέρφια από τη Μαγνησία της Μικράς Ασίας.

Καθώς η οικογένεια στην Καρδίτσα δυσκολεύόταν οικονομικά να τα μεγαλώσει όλα, ο μικρός Αλέξανδρος δόθηκε στα ανύπαντρα αδέρφια Παπαζώη, τη μαμή Φωτεινή και τον φούρναρη Κωνσταντίνο, που τον αγάπησαν σαν παιδί τους.

Όταν το 1922 ο Πλαστήρας το έμαθε, έδωσε εντολή στη Χωροφυλακή να τον πάρει πίσω, προκαλώντας δραματικές σκηνές στον σταθμό με την θετή μητέρα να πέφτει στις γραμμές του τρένου.

Το παιδί μεγάλωσε τελικά σε ορφανοτροφεία που ίδρυσε ο ίδιος ο στρατηγός, σπούδασε στην Σχολή Ευελπίδων και έφτασε έως τον βαθμό του αντιστράτηγου, διατηρώντας το επίθετο Παπαζώης.

Ο ίδιος ήταν πατέρας της Ελισάβετ Παπαζώη, η οποία διετέλεσε υπουργός.

Χρόνια αργότερα, ο Πλαστήρας βρέθηκε σε οικονομικό αδιέξοδο όταν του έκλεψαν τα χρήματα ενός δανείου που είχε πάρει για να προικίσει την ψυχοκόρη του την Κυριακούλα, καθώς τα άλλα κορίτσια είχαν χάσει τη ζωή τους από φυματίωση.

Μόλις το έμαθε ο Ελευθέριος Βενιζέλος, του έδωσε 40 χιλιάδες δραχμές για να αποπληρώσει το δάνειο και επιπλέον 20 χιλιάδες δραχμές ως δώρο για την αποκατάσταση της κοπέλας.

Ο Νικόλαος Πλαστήρας πέθανε φτωχός τον Ιούλιο του 1953, αφήνοντας στην Κυριακούλα ως μοναδική κληρονομιά 216 δραχμές και ένα δεκαδόλλαρο, συνοδεύοντάς τα με τη φράση «Όλα για την Ελλάδα!»