«To χτύπημα στον Λουίς Ενρίκε στο Μουντιάλ του 1994??
Τώρα μιλάμε εντάξει.
Είχαμε ήδη μιλήσει στο Olimpico της Ρώμης, όταν εκείνος προπονούσε την Ρόμα και εγώ ήμουν βοηθός του Αλέγκρι στη Μίλαν.
Εκείνη τη μέρα ήρθε να με δει και μου έσφιξε το χέρι.
Περνάει ο χρόνος.
Τώρα είμαι ήδη παππούς, το 1994 ήμασταν και οι δύο πολύ μικροί.
Πολλά πράγματα άλλαξαν.
Άπλωσα το χέρι μου και τον χτύπησα γιατί ένιωσα να με σπρώχνουν.
Έκανα λάθος και το μετανιώνω.
Δεν το αρνήθηκα ποτέ.
Ποτέ δεν κρύφτηκα από την ευθύνη μου.
Ζητώ και πάλι συγγνώμη.
Καταλαβαίνω επίσης ότι στην αρχή δεν ήθελε να δεχτεί τη συγγνώμη μου.
Αυτό το επεισόδιο ήταν καταστροφή για μένα.
Θα είχα την ευκαιρία να παίξω έναν ημιτελικό και έναν τελικό ενός Παγκοσμίου Κυπέλλου στα 34 μου.
Έκανα όμως ένα λάθος και η μοίρα με έκανε να το πληρώσω.
Στην καριέρα ενός ποδοσφαιριστή υπάρχουν καλές στιγμές και κακές στιγμές και όλες πρέπει να γίνουν αποδεκτές.
Ειδικά όταν φταις εσύ.
Πάντα υποστήριζα ότι ήταν μια ενστικτώδης χειρονομία, δεν ήταν πρόθεσή μου να του σπάσω τη μύτη.
Δεν υπήρχε τίποτα προμελετημένο.
Δεν είχα τίποτα εναντίον του.
Στη Ρώμη ήταν αυτός που ήρθε να με χαιρετήσει.
Σκεφτόμουν να του ζητήσω συγγνώμη προσωπικά και το είχα πει και την προηγούμενη μέρα σε συνέντευξη, αλλά δεν ήθελα να πάω στον πάγκο του γιατί δεν ήθελα να δημιουργήσω μια περίπλοκη κατάσταση.
Θα το είχα καταλάβει αν δεν ήθελε να μου σφίξει το χέρι.
Προφανώς ο Λουίς Ενρίκε είχε ωριμάσει, όπως είχαν ωριμάσει και όλα όσα είχαν συμβεί από τότε και ήρθε, απλωσε το χέρι του.
Δεν μου είπε κάτι συγκεκριμένο αλλά δεν χρειάστηκε και οι δύο ξέραμε.»
Μάουρο Τάσοτι