«Η μητέρα μου βρισκόταν σε ψυχιατρείο.
Τι τρομερό, ήταν μια περίεργη εμπειρία.
Μετά την πρώτη της νοσηλεία, εκείνα τα χρόνια, πήγαινα να την επισκέπτομαι τακτικά αλλά δεν με αναγνώριζε.
Στην πραγματικότητα, η μητέρα μου δεν ήταν πια εκεί, ήταν ήδη αλλού.
Ήξερε ακόμα να μιλάει, αλλά όχι σε συγκεκριμένα θέματα, συνήθως έλεγε περίεργα πράγματα.
Πώς πάει? 
«Γεια σας παιδιά» έλεγε σε όλους.
Ο πατέρας μου, κατά καιρούς, της έλεγε...
 «Ο γιος σου είναι εδώ. 
Ο Μάρκο». 
Και τότε εκείνη απαντούσε...
 «Α, ναι». 
Και αυτό ήταν όλο.
Πέθανε τον Σεπτέμβριο του 2007.
Συνολικά είχε περάσει είκοσι δύο χρόνια σε οίκους ευγηρίας από εκείνο το μοιραίο βράδυ του 1985, αλλά η γυναίκα που ήταν πραγματικά η μητέρα μου είχε φύγει προ πολλού.
Τα συναισθήματα με κυρίευσαν όμως εκείνη τη μέρα, όταν έκανα μια σύντομη ομιλία, δίπλα στο φέρετρό της, σε μια ανώνυμη αίθουσα της Ουτρέχτης.
Είχα ετοιμάσει ένα χοντρό σεντόνι, αλλά μετά τις πρώτες φράσεις ξέσπασα ξαφνικά σε λυγμούς, βγήκε από μέσα μου, ξαφνικά σηκώθηκε η απώλεια χρόνων και χρόνων.
Ο πόνος ενός γιου που είχε να κάνει χωρίς τη μητέρα του όλα αυτά τα χρόνια, που ήταν εκεί και ταυτόχρονα δεν ήταν εκεί.
Για περισσότερα από είκοσι χρόνια.
Μια απώλεια που προέκυψε, όμως, κατά την καύση της και όλα είχαν βγει στην επιφάνεια εκείνη τη στιγμή, ήμουν εκεί και έκλαιγα σαν παιδί, μπροστά σε εκείνη την γεμάτη κόσμο αίθουσα.
Ολοκλήρωσα με τα λόγια που μου ελεγε όταν άκουγε απο εμένα σκληρά λόγια:
 «Μια μέρα, αγόρι, θα με σκεφτείς ξανά. Όταν θα έχεις κι εσύ παιδιά».
Είχες δίκιο και σε αυτό, μαμά.
Μόνο που δυστυχώς δεν πρόλαβα ποτέ να σου το πω από κοντά».
Μάρκο Φαν Μπάστεν