Μανέ Γκαρίντσα!

“Η ντρίμπλα του Θεού”

«Η αγάπη του λαού»

Ελαφρύς στραβισμός, πρόβλημα στη λεκάνη, τα γόνατα δεν μπορούσαν να σηκώσουν το βάρος του…

Το δεξί γόνατο τείνει προς τα έξω, το αριστερό προς τα μέσα.

Αποτέλεσμα…στραβά πόδια, με διαφορά έξι εκατοστών.

Η παραμόρφωση της σπονδυλικής στήλης και ορισμένα προβλήματα όρασης, συντελούν τα υπόλοιπα.

Ας βάλουμε επίσης το IQ, εκτεθειμένο στη δημόσια κοροϊδία. Όλα αυτά, αναμειγνύονται με πάρα πολλές κακίες.

Λόγω αυτών των δυσπλασιών η αδερφή του τον αποκάλεσε Γκαρίντσα, όνομα με το οποίο στη Βραζιλία αποκαλούν τα πληγωμένα πουλιά.

Οι γιατροί του είπαν οτι δεν είναι σε θέση να παίξει ποδόσφαιρο.

Αλλά ο Γκαρίντσα ποτέ δεν κοίταξε τα πόδια του, επικεντρώθηκε στην μπάλα.

Έτσι έφτασε στα αστέρια.

Ο άγγελος με τα στραβά πόδια, ένα εξαιρετικό θαύμα της φύσης.

Ο Μανουέλ Φρανσίσκο Ντος Αντος, που πέρασε στην ιστορία ως Μανέ Γκαρίντσα, είναι ένα μικρό πουλί, που έμαθε να πετάει νωρίς. Στην δεξιά πτέρυγα, ήταν ένας πονοκέφαλος για όλους.

Ενώ οι άλλοι ταξιδεύουν σαν σε αργή κίνηση, φαίνεται να έχει τρομερή επιτάχυνση.

Η μπάλα εξαφανίζεται και επανεμφανίζεται μεταξύ των ποδιών του. Μια τελειοποίηση που δεν είναι αυτοσκοπός.

Επειδή ο παίκτης, εκτός από τα μαγικά του, γνωρίζει επίσης πώς να σκοράρει.

Το κάνει ξανά και ξανά, ακόμα και μέσα απο χτυπήματα φάουλ.

Ο παράγοντας που κάνει τη διαφορά, ειδικά όταν ο αγώνας έχει σημασία.Ο Μανέ διεισδύει και πασάρει, για να σκοράρουν οι Πελέ, Ντίντι, και Βάβα.

Στη Σουηδία, ο Γκαρίντσα σερβίρει στους άλλους… στη Χιλή, κάθεται στη κεφαλή του τραπεζιού και σηκώνει μόνος του το Μουντιάλ.

Η χαρά των ανθρώπων, μέσα σε ένα γήπεδο.

Το πουλί ήθελε απλώς να πετάξει μέσα στο γήπεδο, ”φεύγει” ανάμεσα στα ποτάμια αλκοόλ, ανάμεσα στα σεντόνια ενός κρεβατιού. Εγινε αστέρι και ησύχασε μια καρδιά, τόσο μεγάλη όσο και το ταλέντο του.

Ο μεγαλύτερος ντριμπλέρ στην ιστορία του αθλήματος.

Η κηδεία του τελέστηκε στο Μαρακανά με πάνω από 100.000 κόσμο να έχει συγκεντρωθεί.Στην ταφόπλακα του είναι χαραγμένη η επιγραφή “Εδώ αναπαύεται εν ειρήνη αυτός που ήταν η χαρά των ανθρώπων, ο Μανέ Γκαρίντσα.”