”Θυμάμαι την ημέρα της φρικτής τραγωδίας.

Ο παππούς δεν γύρισε στο σπίτι, οπότε πήγαν να τον αναζητήσουν.

Δεν κατάλαβα πραγματικά την κατάσταση όταν τον έφεραν στο σπίτι μας.

Απλώς ένιωσα ότι ήταν κάτι πολύ λυπηρό.

Ο μπαμπάς με αγκάλιασε, με έβαλε μπροστά στο φέρετρο και μου είπε…

«Γιε μου, δώσε ένα φιλί στον παππού».

Δεν είχα συνειδητοποιήσει ότι αυτή θα ήταν η τελευταία μας συνάντηση.

Μετά με έβγαλαν από το δωμάτιο, ήθελαν να με απομακρύνουν από όλον αυτόν τον πόνο.

Ο παππούς Λούκα σκοτώθηκε από καταιγισμό πυροβολισμών.

Ήταν εξήντα έξι ετών.

Η καρδιά μου πονάει κάθε φορά που σκέφτομαι πώς πέθανε, σχεδόν στο κατώφλι μου.

Ο μπαμπάς μου τον λάτρευε και δεν μπορώ να φανταστώ πόσο δύσκολο ήταν γι’αυτόν να τον χάσει.

Πολλά χρόνια αργότερα μου είπε την αίσθηση του τρόμου που ένιωσε όταν βρήκε το άψυχο σώμα του σε μια λίμνη αίματος.

Ήταν σε ένα λιβάδι στην άκρη του δρόμου, περίπου πεντακόσια μέτρα από εκεί που έπαιρνε τις κατσίκες να βοσκήσουν.

Ήταν Δεκέμβριος του 1991, ο πόλεμος είχε ήδη ξεσπάσει.

Ο παππούς ήταν το είδος του ανθρώπου που δεν φοβόταν τίποτα και ίσως να μην είχε πλήρη επίγνωση της σοβαρότητας της κατάστασης.

Μου λείπει τόσο πολύ και θα ήμουν πολύ χαρούμενος αν θα μπορούσα να μοιραστώ μαζί του την χαρά των επιτυχιών μου.

Κάθε φορά που βρίσκομαι μπροστά σε εκείνη την ταφόπλακα, μου θυμίζει την επιθυμία του να ζήσει και οι περιπέτειες που περάσαμε μαζί.

Στοιχηματίζω ότι αν ήταν εδώ, το πρώτο πράγμα που θα έκανε, αφού με συγχαρεί για τις επιτυχίες μου, θα ήταν να πάρει το ψαλίδι και να πει…

«Λούκα, είμαι πολύ περήφανος για σένα, αλλά πρέπει να κόψεις τα μαλλιά σου».

Λούκα Μόντριτς