Με καταγωγή από τη Γουαδελούπη, έναν πραγματικό φυσικό παράδεισο, στο οποίο όμως, όπως και σε πολλά αποκοιοκρατικά μέρη της Καραϊβικής, πρέπει να σκεφτείς πώς να επιβιώσεις.
Στην πραγματικότητα, ο βαθμός φτώχειας και το ποσοστό των ασθενειών είναι πολύ υψηλά.
Ως παιδί, μεγάλωσε σε ένα τροχόσπιτο ακουμπισμένο σε ένα φορτηγό, μαζί με τέσσερα αδέρφια.
Ο πατέρας αποφασίζει να το σκάσει όταν τα παιδιά ήταν ακόμα πολύ μικρά, εγκαταλείποντας και τη γυναίκα του που από εκείνη τη στιγμή κάνει πίσω για να κρατήσει την οικογένεια.
Σε ηλικία 8 ετών, η μητέρα του αποφασίζει να πάει να δουλέψει στο Παρίσι για να είναι καθαρίστρια σε σπίτια γνωστής γειτονιάς, με σκοπό να αφήσει στην άκρη τα απαραίτητα χρήματα για να μεταναστεύσουν τα παιδιά της.
Έτσι, μετά από ένα χρόνο θυσιών, όλη η οικογένειά του προσγειώνεται στη Γαλλία.
Ως παιδί ήταν πολύ αδύναμος, πολύ αδύνατος, τόσο που οι φίλοι του άρχισαν να τον αποκαλούν «πόδια του σπίρτου».
Αρχίζει να πηγαίνει στην εκκλησία, σκεφτόμενος πως πρέπει να γίνει ιεροκύρηκας.
Αλλά μια μέρα ανακαλύπτει ότι οι ιερείς δεν μπορούν να παντρευτούν ή να κάνουν παιδιά. Γι'αυτόν είναι μισό σοκ, οπότε, βάζει το ράσο σε ένα συρτάρι και αποφασίζει να παίξει ποδόσφαιρο με σκοπό να βγάλει την οικογένειά του από τη φτώχεια.
Τα καταφέρνει.
Παίζει στις καλύτερες ομάδες του κόσμου κερδίζοντας σχεδόν τα πάντα, πάντα ως πρωταγωνιστής.
Γίνεται επίσης πρωταθλητής κόσμου και Ευρώπης με την Εθνική Γαλλίας.
Ήταν ένας από τους καλύτερους αμυντικούς όλων των εποχών.
Για 20 χρόνια καριέρας έπαιζε πάντα σε πολύ υψηλά επίπεδα μέχρι που το 2008 διαγνώστηκε με καρδιοπάθεια, την ίδια δυσπλασία που χρόνια νωρίτερα είχε προκαλέσει τον θάνατο του αδελφού του.
Έτσι αποφασίζει να αφήσει για πάντα το ποδόσφαιρο και να αφοσιωθεί στον αγώνα κατά του ρατσισμού.
Επίσης, δεν ξεχνά να βοηθήσει την Γουαδελούπη γιατί νιώθει χρέος στους συμπατριώτες του. Επίσης κάποτε φιλοξένησε στο σπίτι του 80 μετανάστες μετά την απέλαση από τη Γαλλία.
Όπως αφηγείται...
«Η ζωή μου δεν μπορούσε να τελειώσει έτσι και η καρδιά μου έπρεπε να χτυπήσει ξανά για να βοηθήσω την γη μου».
Λιλιάν Τουράμ