«Έχω κοινωνική σύνταξη, 700 ευρώ το μήνα…
Δεν έχω σύνταξη ποδοσφαιριστή, δεν έχω καταφέρει να πάρω, ας πούμε ότι γύρισα λίγο στην καταγωγή μου, αλλά έχω ακόμα παπούτσια.
Όταν ένας άνθρωπος ζει χωρίς ποτέ να σκέφτεται τα λεφτά, τα λεφτά δεν του κάνουν και έζησα έτσι.
Ποτέ δεν έψαξα για λεφτά.
Σκεφτόμουν μόνο να διασκεδάζω, εντός και εκτός γηπέδου, χωρίς τόσους πολλούς υπολογισμούς.
Σκεφτόμουν το ποδόσφαιρο.
Οι παίκτες στην εποχή μου δεν έβγαζαν δισεκατομμύρια και εγώ έβγαζα ακόμα λιγότερα επειδή δεν είχα τέτοιο κεφάλι.
Για μένα το ποδόσφαιρο είναι ποίηση, είναι ο Πελέ, είναι ο Γκαρίντσα, είναι ο Ζιζίνιο.
Ποιητές.
Και όταν κάποιος είναι ποιητής, δεν σκέφτεται τα χρήματα.
Δηλώνω ότι δεν ζηλεύω και δεν νιώθω ζήλια, αλλά διαβάζοντας τα ποσοστά που παίρνουν οι μάνατζερ και οι δικηγόροι από την πώληση των πελατών τους, φρικάρω.
Με αυτόν τον κόσμο παρασυρόμενο, πρέπει να πάρουμε την κατάσταση στα χέρια μας.
Στα 60s για να ανανεώσουμε συμβόλαιο μας έβριζαν για τα αιτήματά μας, σήμερα οι παίκτες, δύο τρεις μήνες μετά την υπογραφή του συμβολαίου, ζητούν την προσαρμογή.
Γελοία πράγματα.
Στην εποχή μου ήταν δύσκολο για ένα αγόρι να βγει από τις ράγες, αμέσως τον επέπληταν. Ίσως επειδή τότε δεν υπήρχαν τόσα λεφτά όσα υπάρχουν τώρα, δεν σκεφτόμασταν τις αηδίες.
Έπρεπε να σκεφτείς μόνο την καριέρα σου.
Πώς μπορούν τα παιδιά να πάρουν παράδειγμα από τους σημερινούς ποδοσφαιριστές, που επιδεικνύουν την πολυτέλειά τους ανάμεσα σε γιοτ, αεροπλάνα, ακριβά αυτοκίνητα, τρελά έξοδα;
Έζησα μια όμορφη ζωή, μου συνέβησαν όλα όσα ονειρευόμουν.
Πράγματι, πήγα παραπέρα γιατί ονειρευόμουν να παίξω για την Πιρασικάμπα στη Serie A. Όλα μου φάνηκαν εύκολα, όλα ήταν δωρεάν.
Και δεν έβλεπα τόσο πολύ προγράμματα και δίαιτες όσο τώρα.
Πήρα βάρος αλλά διασκέδαζα…
Μικρά χαπάκια; Φυσικά.
Πριν από το αντιντόπινγκ, οι ομάδες έδιναν χάπια.
Ελαφριά πράγματα όμως, όπως αυτά για να μείνετε ξύπνιοι και να αυξήσετε την απόδοση. Σαν να πίνετε 5/6 καφέδες.
Οι χαρές ήταν πολλές, το Μουντιάλ, τα κύπελλα, τα παιδιά, η γυναίκα μου…
Ο μεγαλύτερος πόνος όταν πέθανε ο σκύλος μου, μια απίστευτη θλίψη και πόνος…”
José Altafini
