«Μια κακή συνήθεια για την οποία δικαίως κατηγορούνται οι παίκτες σε όλο τον κόσμο, είναι η τάση να ''κερδίζουν'' ανύπαρκτα φάουλ, να κυλιούνται στο έδαφος ουρλιάζοντας για μια άσκοπη επαφή και μετέπειτα να σηκώνονται ξανά - ως εκ θαύματος - μόλις κάποιος συνειδητοποιεί ότι το κόλπο απέτυχε.
Πρόκειται για συμπεριφορές που δυστυχώς ήδη διδάσκονται ξεκινώντας από τις νεανικές ομάδες και που εντάσσονται πλήρως στην κατηγορία της ανοησίας.
Ενας τέτοιος παίκτης φαίνεται ανόητος στον αντίπαλο, στον διαιτητή, στο κοινό.
Εδώ, σάυτο το σημείο επιτρέπω στον εαυτό μου να πει ότι είναι πραγματικά δύσκολο για έναν Αργεντινό ποδοσφαιριστή να προσποιηθεί ότι έχει πληγωθεί.
Το αντίθετο είναι πιο εύκολο, ίσως υποφέρει πολύ αλλά κρύβει τον πόνο για να συνεχίσει να παίζει και εμποδίζει τον προπονητή να τον αντικαταστήσει.
Νομίζω ότι είναι συνέπεια της κουλτούρας στην οποία μεγαλώσαμε και του τρόπου με τον οποίο οι περισσότεροι από εμάς ξεκινήσαμε να παίζουμε το παιχνίδι.
Σε εμάς, χρειάζεται πολύ λίγα για να οργανώσουμε ένα παιχνίδι...
Μια γειτονιά, στη μέση των σπιτιών ή σε οποιοδήποτε άλλο μέρος, αν υπάρχουν δύο φίλοι, παίζουν ένας εναντίον ενός, σε ένα κομμάτι γρασίδι ή σε ένα ξέφωτο της γης όπως εκεί όπου σούταρα για πρώτη φορά κλωτσώντας μια μπάλα στον τοίχο.
Όταν ένα παιδί από οποιαδήποτε γειτονιά στο Μπουένος Άιρες παίζει με τους φίλους του και πέσει στο έδαφος επίτηδες και κατηγορεί τον αντίπαλο για ανύπαρκτο φάουλ, οι πρώτοι που τον παίρνουν πίσω είναι οι συμπαίκτες του.
Τον τραβάνε πίσω και συνεχίζουν να παίζουν, του φωνάζουν.
Το να μην δείχνουμε ταλαιπωρία είναι μέρος του DNA μας, επειδή η Αργεντινή είναι από τη φύση της μαχήτρια σαν χώρα και φαίνεται επίσης στον τρόπο που αντιμετωπίζει κάθε ποδοσφαιρικό αγώνα».
Χαβιέρ Ζανέτι