Στις 21:15 της 10ης Ιουνίου 1968, σε ένα μισοάδειo Ολίμπικο επρόκειτο να πραγματοποιηθεί η τελευταία πράξη του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος Ποδοσφαίρου.

Σε αυτό το σχεδόν σουρεαλιστικό πλαίσιο για τον τελικό ενός τέτοιου κύρους τουρνουά, η Γιουγκοσλαβία του Ράικο Μίτιτς και η Ιταλία του Φερούτσιο Βαλκαρέγκι βρέθηκαν αντιμέτωπες.

Στο τέλος των 120 λεπτών ο τίτλος δεν είχε βρει νοικοκύρη.

Τη νύχτα εκείνη του επαναληπτικού το κοινό δεν είδε θέαμα, το σόου μειώθηκε στο τίποτα και η μπλε ομάδα καθάρισε εύκολα τους Βαλκάνιους, οι οποίοι ήταν χτυπημένοι από τραυματισμούς.

Το πρώτο ημίχρονο τελειώνει ήδη στο 2-0 με τα γκολ των Αναστάσι και ενός μεγάλου ηγέτη ”Rombo di Tuono” Τζίτζι Ρίβα, που χάρισε στην Ιταλία και στον εαυτό του ένα τρόπαιο μεγάλης σημασίας.
Το Euro ’68 ωστόσο το θυμούνται όλοι για κάτι άλλο…

Το περίφημο «νόμισμα» που επέτρεψε στην Ιταλία να ξεπεράσει μια σκληρή Σοβιετική Ένωση στον ημιτελικό, είναι ένα επεισόδιο καλυμμένο με γοητεία και θρύλο, μιας ρύθμισης που τότε έκρινε το ματς.

Μια ιστορία που μας μιλάει για ένα άθλημα μακριά από τη σημερινή πολυπλοκότητα και που μας κάνει να βυθιστούμε στα συναισθήματα και την ένταση του φιλάθλου που εκείνη την εποχή, δικαίως ή λιγότερο δικαίως, είχε την τύχη της δικής του ομάδας στα χέρια μιας απλής τυφλής θεάς.
Στο τέλος της παράτασης το ματς της Ιταλίας με την ΕΣΣΔ ήταν ακόμα στο 0-0, λίγες οι συγκινήσεις και οι μπλε φάνηκαν εκτός παιχνιδιού και πιο αποθαρρυμένοι από ποτέ.

Ο διαιτητής Τσέντσερ αποφάσισε ότι δεν υπάρχει λόγος για να επαναλάβει το ματς, κάλεσε τους αρχηγούς των ομάδων Σέστερνεφ και Φακέτι και τους είπε να αποσυρθούν από το γήπεδο.

Εξαφανίστηκαν οι παίκτες, κόπηκε η ανάσα του κόσμου για τα επόμενα 10 λεπτά.

Το είδωλο των Nerazzurro είχε τώρα την τύχη της Ιταλίας και εκατομμυρίων οπαδών στα χέρια του…

Κορώνα η Γράμματα…
Πολλά έχουν ειπωθεί για το τι πραγματικά συνέβη σε εκείνα τα αποδυτήρια, υπάρχουν άνθρωποι που μίλησαν ακόμη και για ένα ψεύτικο νόμισμα και άλλα ανέκδοτα, μερικά από τα οποία είναι αρκετά ευφάνταστα.

Το σίγουρο είναι το αποτέλεσμα μιας από τις πιο μοναδικές και ανεπανάληπτες βραδιές στην ιστορία αυτού του αθλήματος και το μόνο που μπορεί να πει κανείς για αυτόν τον τρελό, τρελό αγώνα, είναι οτι ο Φακέτι επέλεξε κορώνα και κέρδισε.