«Όταν ξεκίνησα να παίζω για την Άρσεναλ, κανείς δεν περίμενε τίποτα από εμένα.
Έφτασα από την Μπάρτσα σε ηλικία 19 ετών, έπαιζα καλά και όλα ήταν πολύ θετικά.
Βυθίστηκα σε αυτό το λουτρό θετικότητας και ξαφνικά ήμουν ο καλύτερος στην πλευρά στην Premier. 
Σε μια στιγμή η ισορροπία χάθηκε.
Ήμουν λίγο εθισμένος στην αίσθηση του "πόσο καλός είμαι" και όταν τα πράγματα πήγαν στραβά, πέρασα πολύ άσχημα. 
Mιλούσα χρόνια με τον ψυχολόγο του συλλόγου γι'αυτά τα θέματα. 
Το να κάνεις θεραπεία είναι σούπερ υγιές, ενώ για τον κόσμο είναι πολύ στιγματισμένο... 
Σε ψυχικό επίπεδο έχω βελτιωθεί πολύ ως άνθρωπος.

Εμεινα για αρκετό καιρό χωρίς κοινωνικά δίκτυα, έσβησα όλες τις εφαρμογές στο τηλέφωνο, αλλά τα προφίλ μου ήταν ακόμα ενεργά, χωρίς να τα χρησιμοποιώ.
Όταν έφτασα στην Μπέτις, ήθελα να αλληλεπιδράσω με το ισπανικό κοινό και με τους φιλάθλους. 
''Ενημερώστε τους ότι είμαι ενεργός και ότι μπορούν να συνδεθούν μαζί μου.''
Σήμερα εκτιμώ τον εαυτό μου με πολύ διαφορετικό τρόπο και όχι από τον αριθμό των like που μπορεί να έχω, κάτι που με επηρέαζε πριν...

Πέρασα το καλύτερο καλοκαίρι της ζωής μου. 
Άφησα το κινητό στο σπίτι, πήγα με την οικογένειά μου διακοπές και αν χρειαζόταν κάποιος να με πάρει τηλέφωνο, καλούσε  την ξαδέρφη μου ή την αδερφή μου που ήταν μαζί μου. 
Εκτίμησα  τα πάντα, τις συζητήσεις, τις στιγμές, τη θάλασσα.
Αν είσαι στο τηλέφωνο όλη την ώρα, σε προσπερνούν αυτές οι στιγμές.
Έχω επίγνωση του άγχους ή των εναλλαγών της διάθεσης που μπορεί να έχω. 
Το Instagram δεν είναι η ζωή μου. 
Ξέρω ότι υπάρχουν άνθρωποι που μπερδεύουν την πραγματική ζωή με αυτό που βλέπουν στο τηλέφωνο και είναι βυθισμένοι στο ψέμα».
Eκτορ Μπεγερίν