Ακολουθεί ιστορία απο το Euro 2004 απο φίλο της σελίδας…
Η ιστορία ξεκινάει λίγο νωρίτερα, στις 25/6/2004 ανήμερα του αγώνα με την Γαλλία για τους 8 της διοργάνωσης.
Ήμουν 12 ετών τότε και ο πατέρας μου έχει κανονίσει τα πάντα ώστε να ταξιδέψουμε στην Πορτογαλία για το ιστορικό ματς με δύο ακόμα φίλους του, μιας και όπως μου έλεγε πιθανότατα δεν θα ξαναείχαμε την ευκαιρία να δούμε από κοντά την εθνική μας στους 8 κάποιας διοργάνωσης στο μέλλον.
Εκείνος άλλωστε μου μετέφερε το μικρόβιο για το ποδόσφαιρο και την ομάδα που υποστηρίζω από 6 χρονών στα γήπεδα!
Φτάνοντας στο αεροδρόμιο το πρωί για την αναχώρηση μας επικρατεί ένας πανικός.
Κόσμος παντού ντυμένος στα γαλανόλευκα, σημαίες, συνθήματα, εορταστικό κλίμα.
Στο αεροδρόμιο της Λισαβόνας έχουν μπει εκτάκτως πολλές πτήσεις charter καθώς η Αγγλία έχει μόλις αποκλειστεί και οι Άγγλοι παίρνουν τον δρόμο της επιστροφής.
Κάτι τέτοιο σήμαινε πολύ μεγάλη κίνηση στο αεροδρόμιο της Λισαβόνας με αποτέλεσμα να ανακοινώνονται μεγάλες καθυστερήσεις στις δικές μας πτήσεις charter και τελικά να ακυρώνονται οι περισσότερες από αυτές, καθώς δεν θα υπήρχε διαθέσιμος χρόνος ώστε ο κόσμος να φτάσει στο γήπεδο το ίδιο βράδυ για το ματς.
Εννοείται μεγάλη απογοήτευση εγώ απαρηγόρητος που χάθηκε τόσο άδικα η ευκαιρία μας να κάνουμε αυτό το ταξίδι και να δούμε ένα τέτοιο μας από κοντά.
Στο δρόμο της επιστροφής για το σπίτι, ακολουθεί ο παρακάτω διάλογος με τον πατέρα μου:- Μην στεναχωριέσαι παιδί μου, θα πάμε στον ημιτελικό!
– Άσε με ρε πατέρα και εσύ με κοροιδεύεις;
Ποιον ημιτελικό; 4 γκολ θα φάμε από τους Γάλλους!- Καλά, κάτσε και θα δεις…Όπως και έγινε!
Το ίδιο βράδυ σκίζουμε τους Γάλλους σαν σαρδέλες, προκρινόμαστε στους 4 και εμείς ετοιμαζόμαστε εκ νέου για το ταξίδι στην Πορτογαλία.
1/7/2004 Αυτή την φορά όλα εξελίσσονται χωρίς προβλήματα, ταξιδεύουμε και βρισκόμαστε μέσα στο Ντραγκάο για τον ημιτελικό με την Τσεχία.
Το ματς έχει φτάσει στην παράταση και ζώντας τόσο έντονα εκείνες τις στιγμές με όλον αυτόν τον κόσμο στην κερκίδα, συνειδητοποιώ τι πραγματικά έχει καταφέρει η εθνική μας ομάδα και ότι δεν υπάρχει περίπτωση να ξαναζήσουμε κάτι τέτοιο στο μέλλον…
Βρισκόμαστε μια ανάσα από τον τελικό! Και στο σημείο αυτό θυμάμαι να λέω στον πατέρα μου:
-“Θέλω να περάσουμε σήμερα και ας φάμε 10 γκολ στον τελικό, δεν με νοιάζει, αρκεί να περάσουμε σήμερα που είμαστε εδώ στο γήπεδο και το ζούμε από κοντά.”
-“Μην ανησυχείς, θα περάσουμε..” μου απαντάει εκείνος με απόλυτη βεβαιότητα.
Μερικά λεπτά αργότερα τελευταία φάση του ημιχρόνου της παράτασης, κερδίζουμε το κόρνερ και ο Δέλλας σκοράρει.
Το τι επικρατεί στην κερκίδα δεν μπορεί να περιγραφεί. Όλοι είναι μια αγκαλιά και πανυγηρίζουν.
Πρώτη και τελευταία φορά στην ζωή μου που κλαίω με λιγμούς από χαρά!
Ένας πορτογάλλος σεκιουριτάς βρίσκεται στον διάδρομο παραδίπλα, ο οποίος με βλέπει, με αγκαλιάζει και αρχίζει να πανηγυρίζει μαζί μου με την ψυχή του.
Δεν καταφέραμε να μείνουμε για να δούμε από κοντά και τον τελικό, αλλά αυτό δεν με ένοιαξε ποτέ ιδιαίτερα. Μου αρκεί και είμαι ευγνώμων που έζησα τέτοιες στιγμές.
Στιγμές που πολύ δύσκολα θα ξαναζήσουμε.
Κάπως έτσι συνειδητοποιεί τελικά κανείς το τι συναισθήματα και συγκινήσεις μπορεί να σου προσφέρει το άθλημα που αγαπάς.
Τυχεροί που το ζήσαμε, ευλογημένοι όσοι το είδαμε από κοντά!
