«Τα ελεύθερα χτυπήματα φάουλ στο τέλος της προπόνησης ήταν πραγματικά το ψωμί μου. Έτσι θα περνούσα τη νύχτα κάθε φορά.

Δεκαπέντε μπάλες λίγο πιο πέρα ​​από την άκρη της περιοχής, και η μάχη άρχιζε.

Εβρισκα πάντα εστία και αυτοί, ο Πιάντα και ο Ρετζίνατο, πετούσαν από τη μια πλευρά στην άλλη για να αποφύγουν το γκολ.

Μια μέρα στη Ρώμη, αν δεν κάνω λάθος παραμονή του αγώναΛάτσιο-Κάλιαρι, προπονηθήκαμε σε ένα γήπεδο που λεγόταν Acqua Acetosa.

Λίγα τζόκινγκ, ένας αγώνας προπόνησης και στο τέλος τα συνηθισμένα σουτ από έξω. Υπήρχε πολύς κόσμος στην προπόνηση και στο τέλος πολλοί κινήθηκαν πίσω από την εστία όπου ήταν προγραμματισμένη η τελική τελετή

Πάρα πολλοί και πολύ κοντά.

Θυμάμαι ότι ο Albertosi θύμωσε και φώναξε μάταια κάποιον για να απομακρύνει το κοινό. Ένα αγόρι, για να προστατευτεί από την μπάλα, είχε τοποθετηθεί πίσω από το δίχτυ, νομίζοντας ότι ήταν πιο ασφαλής.

Το είχα δει, αλλά ποτέ δεν πίστευα ότι αυτό που συνέβη θα μπορούσε να συμβεί.

Σε ένα σουτ που ήταν πιο δυνατό από τα άλλα, η μπάλα έσκισε τα δίχτυα και τον βρήκε με δύναμη.

Άλλαξα εν κινήσει και τον πήγα στο νοσοκομείο μόνος μου.

Ήταν εννιά χρονών, ήταν οπαδός της Κάλιαρι που έφτασε από τη Σικελία.

Του έδωσα τη φανέλα, δεν θυμάμαι τι άλλο, ίσως μια μπάλα, τον κάλεσα στον αγώνα με την οικογένεια του.

Ο Ντανίλο, αυτό είναι το όνομά του, ήταν εκεί απογοητευμένος και περίμενε την ακτινογραφία.

Στο τέλος του έβαλα και ένα αυτόγραφο στο γύψο, γιατί είχε σπάσει το χέρι του.»

Τζίτζι Ρίβα