«Όταν έφυγα από την Μίλαν, έφυγα επειδή δεν ήμουν πια καλά.

Δεν ήμουν πια καλά σε ένα αποδυτήριο που κάποτε ήταν ιερό, ήταν η δύναμη του συλλόγου, με πολλούς πυλώνες που συνέχιζαν την κουλτούρα και το στυλ της Μίλαν.

Μετά ένιωσα ότι δεν μπορούσα να είμαι πάντα παρών.

Τους τελευταίους δύο ή τρεις μήνες παρατήρησα πράγματα που δεν είχα ξαναδεί σε όλα μου τα χρόνια ατην Μίλαν.

Όταν υπήρχε μεσημεριανό στη 1, κάποιοι έφταναν ακόμη και 15 λεπτά αργότερα.

Ή όταν υπήρχε προπόνηση στις 9:30, πολλοί έφταναν μόλις πέντε λεπτά νωρίτερα και κανείς δεν έλεγε τίποτα.

Έφτανα τρία τέταρτα της ώρας νωρίτερα, ίσως για να κάνω ασκήσεις, μασάζ ή απλώς για να πιω έναν καφέ με την ησυχία μου, σύμφωνα με μια κουλτούρα που είναι αποτέλεσμα χρόνων εμπειρίας και μεταδίδεται από αληθινούς επαγγελματίες, με μια νοοτροπία αφοσιωμένη στη θυσία και την ταπεινότητα και επομένως στη νίκη.

Εν ολίγοις, υπήρχε έλλειψη σεβασμού στους κανόνες και κανείς δεν έλεγε τίποτα και δεν μπορώ να ξεπεράσω αυτά τα πράγματα.»

Τζενάρο Γκατούζο