«Στο ληξιαρχείο είμαι ο Τζενάρο Ιβάν Γκατούζο, αλλά για όλους είμαι απλά ο Ρίνο.
Rino da Schiavonea Corigliano Calabro.
Ο προσωπικός μου παράδεισος.
Πάντα περνάω τις διακοπές μου εδώ, μετά από μήνες διεθνών και διηπειρωτικών ταξιδιών, τρέλας με αεροπλάνα, τρένα και λεωφορεία.
Ποιος θέλει να κάνει διακοπές όταν είναι εξουθενωμένος.
Όπως όταν σου υπόσχονται εξωτικές εμπειρίες και μετά καταλήγεις να τρως στα McDonald's.
Προτιμώ τις γνήσιες εμπειρίες και στη Schiavonea μπορώ να βρω το πιο όμορφο πανόραμα, αυτό της γαλήνιας οικογένειάς μου συγκεντρωμένη για μεσημεριανό γεύμα.
Μόλις φτάνω, κάθομαι στο τραπέζι με τον πατέρα μου και πίνουμε ένα ποτήρι Magliocco di Cosenza, λεπτό και γεμάτο σώμα, κόκκινο σαν αγάπη και στεγνό σαν σουτ στο τέρμα.
Προσθέστε ψωμί και τυρί και σε ένα λεπτό θα είμαι ξανά το παιδί που ήμουν.
Τώρα μην πείτε ότι έχω γυρίσει πίσω στην παιδική ηλικία, αλλά ο πατέρας μου ήταν ξυλουργός, όπως ο Άγιος Ιωσήφ.
Παρόλο που ήμασταν στη θάλασσα, ποτέ δεν σαλπάραμε με χλιδή, αλλά δεν μας έλειπε τίποτα.
Αν υπάρχει κάτι που μου λείπει σχεδόν σωματικά στη ζωή που κάνω σήμερα, αυτό είναι η θάλασσα, το δεύτερο σπίτι μου.
Γιατί η θάλασσα είναι σαν εμένα, δεν περιμένει κανέναν, δεν μπορεί να καθίσει ήσυχη.
Κι επειδή είναι μαγική, αλλάζει χίλιες φορές τη μέρα, με το φως, με τα σύννεφα.
Αλλάζει και τη νύχτα.
Το Σαν Σίρο ήταν χίλια χιλιόμετρα μακριά, αλλά μια μπάλα και δύο κονσέρβες που κλέβαμε απο τους ψαράδες ήταν αρκετά για να μας κάνουν να νιώσουμε ότι βρισκόμαστε σε γήπεδο.
Εκείνη την εποχή το σημαντικό ήταν να παίζουμε όλη μέρα, ατελείωτα καλοκαιρινά τουρνουά κάτω από τον καυτό ήλιο της Σκιαβονέα.
Χωρίς αμφιβολία είναι επίσης χάρη σε αυτούς τους ατελείωτους αγώνες που κατάφερα να γίνω ποδοσφαιριστής, μου έδωσαν τη δομή, έφτιαξα τα πόδια μου εκεί.
Ίσως γι' αυτό μπόρεσα να διανύω δεκατρία χιλιόμετρα ανά παιχνίδι.
Και ίσως είναι πάντα χάρη στην παραλία που παρόλο που δεν είχα τα πόδια του φίλου μου Αντρέα Πίρλο, κατάφερα να παίξω για τη Μίλαν και την εθνική ομάδα.
Και ανέβηκα στην κορυφή του κόσμου, όχι πια ως γιος του Mastro Rino αλλά ως σκέτος Ρίνο.
Ακόμα κι αν στα βάθη της ψυχής ο Τίγρης συνεχίζει πάντα να βρυχάται, ο Τίγρης του γιου του Μαστρο Ρίνο».
Τζενάρο Γκατούζο